Israel en Jordanie-motor rondreis door Jordanie en Israel Haifa tot Aqaba -Motorreizen
Motorreis naar Jordanie en Israel

 


Via Duitsland, Zwitserland, Italie, Griekenland en Cyprus. Augustus/September 1995.

Deze reis maak ik Samen met Joost en Trudy Bindinga uit Den Helder


israel en Jordanie reisverhaal met de motor



In Landgraaf vertrokken om 7 uur in de ochtend nadat we de motoren nog een laatste controle hadden gegeven.Voor de eerste dag hadden we broodjes en frisdrank ingeslagen dan hoefden we niet van die dure en vettige bratwurst rommel langs de Duitse autobahn te kopen.
De hele dag probleemloos gereden, behalve pijn aan je kont natuurlijk.
Meteen die eerste dag allerlei weertypes meegemaakt: het was fris, koud, heet en het had geregend.
De Duitse Autobahn is voor een motorrijder geen pleziertje, het is alleen maar beton vreten en oppassen voor die idioten die met 190 km per uur langs je willen flitsen.
De eerste kilometers gaan nog wel prima maar daarna worden de pauzes steeds frequenteren en de sigarettenpauze niet meer zittend op een bankje gedaan maar languit in het gras.

Tegen 8 uur in Bellizona ( Zwitserse/Italiaanse grens) aangekomen waar wij vrij snel een camping hadden gevonden en direct van de douches gebruik maakten.
Voor het donker werd hadden we nog net onze tenten opgezet en daarna in zo,n typisch campingrestaurantje een heerlijke steak met ronde frieten gegeten. Lekker zitten kletsen met Duitse motorgasten die het toch maar heel bijzonder vonden waar we naar toe gingen. Daarna vielen onze ogen bijna vanzelf dicht en zochten wij dan ook onze slaapzakken op. Vertrokken om 8.30 uur op weg naar Bari in Zuid-Italie.
We konden al na een uurtje rijden onze dikke motorkleding uitdoen en verruilen voor een T-shirt en korte broek ( is natuurlijk niet verstandig maar wel zo lekker). Het was in de buurt van Milaan al rond de 30 graden.Tegen de middag begonnen we te twijfelen of we wel via Bari de oversteek zouden nemen of toch maar voor het meer noordelijk gelegen Ancona zouden kiezen. De reden hiervoor was dat de weg monotoon was en we pijn aan de kont hadden.

Daarbij kwam dat we ter hoogte van Cesena Rimini de zee constant aan onze linkerkant zagen en de verleiding om een duikje te nemen natuurlijk groot was.
Qua kosten bleef het ongeveer gelijk. De overtocht in Bari is stukken goedkoper dan Ancona maar daartegenover stond natuurlijk meer Tol en benzinekosten.
En we zouden een dag eerder in Griekenland zijn.
Dus zaten wij om 9 uur op de boot ( MINOAN LINES) NAAR richting Corfu.

We hadden een open retour ticket genomen zodat wij bij terugkomst zelf konden beslissen op welke dag we de boot namen. Dit is trouwens even duur als een normaal retourtje alleen heb je wat meer vrijheid .In Ancona nog door het havenkwartier gelopen en nog een hapje gegeten. Daarna aan boord en een slaapplaatsje opgezocht. .


We sliepen gewoon op dek dat is het goedkoopst, het gezelligst en je hebt frisse lucht. Binnen kun je ook liggen maar daar hangt toch altijd een muffe lucht. Daarom snap ik ook niet waarom mensen op een Cruise gaan. Even luchtbedje opblazen , slaapzakje uitrollen en klaar is kees. En meestal heb je leuke buren waarmee je nog een babbeltje houdt.
S, morgens wakker worden met een stralende blauwe hemel en de dag beginnen met een heerlijke douche.
Na de douche aan het ontbijt en de koffie. De hele dag wat rondgeslenterd koffie geleuterd, in het zonnetje gelegen en af en toe een duik in het zwembad.
Plotseling een stak een hevig noodweer de kop op. De regen kwam met bakken uit de lucht en het schip slingerde van links naar rechts en van voor naar achter.
Op ons lekker plekje blijven liggen was niet lang vol te houden en wij zijn toen maar vertrokken naar het overdekte terras waar alles lekker droog was.
Aangekomen op Corfu zijn we eerst een heerlijk Pittabroodje met een Souvlakie gaan eten ( dat is zo?n beetje traditie geworden bij aankomst in Griekenland)
(In Griekenland eet je gezond. Bij elke maaltijd wordt steevast salade geserveerd, met name de Griekse salade, met zwarte olijven, feta, groene pepers en grote stukken tomaat, dit alles besprenkelt met olijfolie. Verder kun je overdag bij de bakker heerlijke bladerdeegflapjes halen met feta of spinazie, aardappel, of ham en kaas. Je spoelt het weg met een Griekse koffie (de koffiedrab onderin drink je natuurlijk niet op, die bewaar je om je toekomst in te lezen) of een glaasje Ouzo, de bekende sterke drank met anijssmaak.)
Na eerst een tijdje in Corfu stad te hebben rondgezworven zijn we naar Ag.Gordios gereden waar we Makis troffen die aan het strand een eettentje had en die met de fiets voor ons op zoek ging voor een kamer.


Om 1 uur s,nachts de huisbaas gevonden die voor ons 2 appartementjes had met een mooie plek om de motoren neer te zetten. Hij had jaren met zijn vrouw in Belgie gewoond en ging nu van zijn pensioen genieten. Het was de eerste keer dat hij de appartementen verhuurde en de muren waren spierwit. Maar ik hoorde s,nachts klappen op de muren van de kamer waar Joost en Truus sliepen. Joost had last van muggen en sloeg er flink op los met zijn slippers. Met het gevolg dat er op de spierwitte muren een paar vlekken bloed zaten van de muggen. Die hebben we netjes bijgewerkt met Tandpasta. Je zag er niets meer van.
Vanmorgen maar weer eens onze eigen koffie gezet op ons terrasje. Broodjes gehaald bij het Bakkertje om de hoek en voor een paar cent heb je een feestmaaltijd.
Wij zijn eens lekker aan het strand gaan liggen omdat er toch wel wat vermoeidheid in onze botten te bespeuren viel. Na de broodnodige douche ( het was inmiddels bloedheet geworden) zijn we in het kleine eettentje van Makis gaan ouwewijven en hebben we wat gedronken om daarna naar het Grote restaurant van Makis dat een paar meter verder lag uit gebreid te gaan eten.
Daar hebben we een gezellige Griekse avond beleefd met muziek en dans. De kleinste en oudste kelner danste met een paar stoelen die hij met zijn gebit van de grond aftilde.

Hij bleek hier zo goed in te zijn dat hij ook werd uitgenodigd voor Griekse feesten in Nederland en Belgie
Het enige negatieve was het optreden van een heel irritante serveerster die daar werkte en die met haar overdreven geklap alle aandacht naar haar zelf toe wilde trekken.
Vandaag naar Corfu-stad gereden, het is een prachtige route naar de stad omdat je voor het grootste gedeelte langs de grillige kuststrook rijdt.
Daar hebben we een fikse wandeling door de stad gemaakt en de hoogtepunten bekeken.

In Kerkyra (Corfu)-stad zijn vele bezienswaardigheden:
Het Archeologisch Museum, op loopafstand van het centrum in de Odos Vrailas. Het Byzantijns Museum in de Panayia Antivouniotissa kerk aan het eind van de Arseniou-boulevard. Het Museum voor Aziatische kunst in het Paleis van St. Michael en St George. De Kathedraal van Panagia Spiliotissa (Madonna van de grot) Bovenaan de brede trap bij de haven. De kerk van St. Spiridon. (Heiligste plaats van Kerkyra) Aan het einde van de Spiridonstraat. Het Bankbiljetten Museum. (Collectie van alle Griekse bankbiljetten die ooit zijn uitgegeven) De Oude Vesting (Paleo Frourio), De Esplanade; het plein voor de oude vesting. Het stadhuis (gebouwd door de Venetianen) Het Platiteraklooster (open voor publiek) St Jason en St. Sossipatroskerk de enige complete en authentieke Byzantijnse kerk.
Daarna zijn we nog naar Vilos gereden.

Verdere leuke plaatsen op Corfu:

Kerkira (Corfu-stad) (30.000) Een levendige hoofdstad met een authentiek centrum met veel smalle straatjes, twee forten, talloze winkels en uitgaansmogelijkheden. 's Avonds is het druk en gezellig met uitgaand en winkelende publiek.

Het centrum heeft veel winkels, meer dan 100 bars, 7 grote discotheken, meer dan 10 discobars, talloze eetgelegenheden en mogelijkheden om geld te pinnen. Stranden zijn er niet of nauwelijks.

Dassia

Een levendige kleine badplaats met meer dan 40 winkeltjes, 10 bars, een discotheek, ongeveer 25 eetgelegenheden en mogelijkheden om geld te pinnen. Het strand is lang en smal.

Acharavi

Een rustige kleine badplaats met meer dan 50 winkeltjes, 15 bars, een discotheek, ongeveer 25 eetgelegenheden en mogelijkheden om geld te pinnen. Het strand is lang en behoorlijk breed.

Gouvia

Een levendige badplaats met ongeveer 60 winkeltjes, meer dan 10 bars, een discotheek en een discobar, meer dan 30 eetgelegenheden en mogelijkeden om geld te pinnen. Gouvia heeft een haven voor zeilboten en de stranden zijn kort en smal.

Roda

Een kleine badplaats met ongeveer 35 winkeltjes, 10 bars, 2 discotheken en 2 discobars, meer dan 25 eetgelegenheden en mogelijkheden om geld te pinnen. Het strand is lang en op sommige plaatsen onderbroken.

Ipsos

Een levendige badplaats met ca. 50 winkeltjes, 25 bars, 6 discobars, 60 eetgelegenheden en een geldautomaat. Het Ipsos/Pyrgi-strand is 1600 meter land en 6 meter breed en bedekt met kiezels.

Benitses

Een kleine badplaats met ongeveer 25 winkeltjes, meer dan 10 bars, een discotheek en een discobar, meer dan 25 eetgelegenheden en mogelijkheden om geld te pinnen. De stranden rond Benitses zijn kort en smal.

Terug bij ons ( Belgisch ) appartement, we waren goed nat geworden want er kwam weer een buitje langs gedreven, hebben we de rekening van de kamers gevraagd 5000 DRS per kamer.
En zijn gaan eten bij Balconie .
Vroeg op pad want we gaan vandaag naar het vaste land. Toen we wilden wegrijden werden we nog ff teruggeroepen door de broer van Makies die ons een folder en kaart gaf van zijn restaurant in Antwerpen. Dus weer een bak koffie en een babbel en toen op weg naar Igoumenitsa. We kregen de boot in de haven van Corfu ( Paleo Limani.)

Vanuit de haven van Igoumenitsa ( waar niet veel te doen is ) richting Kalambaka gereden, onderweg kwamen we een toeterende takelwagen tegen die ons waarschuwde voor gladheid en slechte wegen in de bergen. Achterop zijn laadbak had hij 2 motoren liggen die Totaal loss waren. Dus rustig aan gereden.
We hadden de hele dag regen en boven in de bergen waar je langs sneeuwmeetpunten komt was het heel somber en ook koud.
Het schoot maar niet op en ongeveer 40 km voor de Meteora kloosters hebben we een hotel genomen waar we op een kamer overnachten voor 6000 DRS samen.
We hebben ons nog rot gelachen omdat telkens als wij keihard begonnen te lachen je op elke kamermuur hoorde kloppen omdat we rustig moesten zijn en dat brengt je dan weer opnieuw aan't lachen.
Ontbijt was ook spotgoedkoop voor 3 man 10000 DRS incl. 12 koppen koffie...

Op weg naar de KALAMBAKA.

Het was een stralende dag en wij genoten van de rit en de omgeving. Als je van verre de Kalambaka met op zijn punten de kloosters ziet liggen krijg je echt een kick. Het zijn net omgedraaide frietzakken met de punt de lucht in. En op dat puntje liggen dan de kloosters. Onaantastbaar als een adelaarsnest, hoog boven op de steile bergtoppen die uitrijzen boven de vlakte liggen de Meteorakloosters.

Aan de voet van deze reusachtige rotsen, daar waar de Pinios rivier het Pindosgebergte uitstroomt, ligt de levendige stad Kalambaka

Wij zijn daar een tijdje gebleven en waren zeer onder de indruk. Ik zelf was er al eens geweest, maar toch het blijft een wonder.

Verder richting Athene.

Ongeveer 60 km voor Athene een flinke klapper gemaakt en goed onderuitgegaan. Ik kwam langs de weg in de berm terecht en mijn motor was flink beschadigd. Alles deed pijn en ik had een hoop schaafwonden. Al mijn vingertoppen waren kapot omdat ik geprobeerd had me op te vangen. Joost was wel zo vriendelijk om uit mijn kapotte tassen al mijn witte T-shirt te pakken en daarmee al het bloed weg te vegen. Dag T-shirts.

Het draaien van een sigaret was daarna heel moeilijk.
Gelukkig konden we de motor rijklaar maken en reden we zonder verlichting naar Glifada een plaats bij Athene .
Daar zijn wij op een Camping gaan liggen waar ik jaren geleden ook geweest was, het was toen der tijd een heel mooie en luxe camping maar nu alleen nog maar een soort transit camping. Mensen bleven er maar een of een paar dagen.

In Glifada het ziekenhuis opgezocht om me te laten verzorgen. Een heel dikke zuster nam een washandje en een fles alcohol om daar ff mijn schaafwonden mee uit te wassen. Ik had haar wel kunnen?..

Mijn been was helemaal ingewikkeld met verband en toen ik s,avonds in mijn tentje moest kruipen was dat een hele klus, het was maar een heel smal pijpenlaatje.
's morgens stad en land afgereden om een schoenmakertje te vinden die mijn motortassen kon repareren omdat die helemaal kapot waren. Normaal gesproken ligt op elke hoek wel een schoenmaker maar toen niet.
De dag erna hebben we de bus van Glifada naar Athene genomen en zijn de hele dag in die fascineren supermooie stad geweest. Ik was er al een paar keer geweest maar het blijft. Veel mensen zaniken over de vervuiling maar dat moet je maar op de koop toenemen. Die mensen kunnen trouwens beter wegblijven dan heb je weer vervuilers minder.

Vanaf de Akropolis heb je een prachtig uitzicht over de stad, de oude Agora, de kerk Ag. Apostoli en de Plaka.
Het is een stad vol verassingen. Mooi en vol contrasten.

Ik ben jaren geleden 1968, nog getuige geweest van een Acropolis zonder steigers.

Toen Nu

Als je hem nu bezoekt ontkom je niet aan de restauratie procedures.

De hele stad doorkruist en het was me heet ! Met de metro naar de haven van Pireus geweest om daar de boottickets voor ons schip naar Israel te kopen. En s,avonds naar Glifada om lekker te eten. Je hebt daar gezellige terrassen waar altijd veel volk is met als enige nadeel dat er elke 2 minuten een vliegtuig op nog geen 50 meter boven je hooft de landing aanzet voor Athene. Maar ja dan blijf je ook wakker.

Op naar de boot nadat we alles ingepakt hadden nog een paar uurtjes rondgezworven door Glifada en Athene en om 19.00 uur konden we dan aan boord.

We zouden in totaal 3 dagen varen. De route ging via HERAKLION,(KRETA)RHODOS,LIMASSOL(CYPRUS)en dan HAIFA. Het schip heet: SEA HARMONY. Klinkt leuk maar was een heel oude bak zonder APK.

limassol

Een retourtje incl. de motor koste 550 gulden.

De tussenstop op Kreta hebben we benut door naar een apotheek te gaan en pijnstillers gehaald voor mijn been. En lekker terrasje gepikt op het plein met de fontein ( Morosini-fontein). Staat altijd droog, ik heb hem voor het eerst met water gezien in 2005.

De stad biedt veel afwisseling; drukke winkelstraten, veel terrassen op pleintjes, de kleurrijke dagmarkt en natuurlijk eethuisjes met Kretenzische specialiteiten. Hoewel op het eerste gezicht de lawaaiige en stoffige atmosfeer van de stad voor een tegenvaller kan zorgen is Iraklion wel een stad met karakter. Vooral de laatste jaren is de stad steeds moderner geworden.

Op het schip hebben we echt de tijd dood moeten slaan en op een gegeven moment gaat het ook vervelen. Daarbij kwam dat mijn been ontstoken begon te raken en mijn knie 3x zo dik was. Op de toiletten heeft Joost mij met een schaar in mijn been geprikt en er kwam de nodige rommel uit waarna de druk er vanaf was en het enigszins uit te houden was.

Er was in de avonduren wel allerlei vertier aan boord en er werd gedanst en gefeest. Ongeveer zoals op de Titanic maar dan de goedkopere uitvoering.

Bij de tussenstop op Cyprus hebben we zoveel mogelijk van het eiland proberen te zien en hebben we een militair Hospitaal bezocht en door een arts mijn knie laten onderzoeken. Zijn Advies: Is de wond bij aankomst in Israel vochtig dan direct naar huis vliegen is de wond droog dan kon ik doorgaan met mijn reis.

Van boord op Cyprus

3 dagen later om 8uur in de morgen: Land in zicht , de kustlijn van Israel

Er waren veel Israelies aan boord en die flipten ook echt uit toen ze (hun) land zagen. Er waren er velen die na jaren weer terug gingen naar huis.

Haifa: Op naar de douanecontrole. Je moest eerst door een betonnen sluis en daarna kreeg je allerlei controles van papieren en spullen die je bij je had , echt letterlijk alles werd nagekeken. Ook de papieren werden onder de loep genomen alsof we terroristen waren. Dit duurde allemaal heel lang en ook moest ik nog een groot bedrag betalen omdat mijn groene kaart van de motor niet geldig was voor Israel.

Maar we konden nog van geluk spreken want er stonden een paar getatoeerde Duitsers met een beetje grote mond wiens Mercedes compleet gedemonteerd werd opzoek naar Drugs of iets dergelijk.

Nu konden we eindelijk gaan rijden. Het was bloedje heet en we zijn in Haifa eerst bij een leuke meid in een restaurantje langs de weg heerlijk wat gaan eten. Heel erg lekker maar onze eerste uitgaven die we hier deden deed ons beseffen dat dit een heel duur land was vergeleken met Griekenland.

Wat ons opviel was dat er meteen drommen mensen om de motoren heen stonden. Later bleek dat je bijna geen motor tegenkwam in Israel en het was dus een blikvanger van jewelste.
Net boven Haifa ligt Akko , Voor kruisvaarders was deze Akko de toegangspoort tot het Heilige Land. Tijdens hun 200-jarige verblijf hebben ze de stad omgebouwd tot een onneembare vesting en er tal van indrukwekkende gebouwen gevestigd. Een van de hoogstandjes is de ondergrondse grafkelder.

Via Akko rijden we richting Golanhoogte naar het meer van Tiberias.

In een dorpje in de buurt gevraagd voor een slaapplaats maar dat was peperduur 125 Shek pp.

Eerst ff wat gegeten in een restaurantje langs de weg van ene Denny. Verschrikkelijk vies eten en het was gelukkig achteraf niet veel dus je kon ook niet heel erg ziek worden. Toen we ook nog het toilet bezocht hadden was de film compleet.

Naar het Judeapark gereden en daar hebben we in een prachtstuk natuur onze tenten opgezet. Met een joodse familie gekletst en gevraagd of er iets te drinken viel in de buurt. Jawel daarachter bij dat tankstation. Lopend half uur heen half uur terug.

Joodse Familie Oase onderweg HEERLIJK..

Vleermuizen

Helaas was de aardige familie bij terugkomst verdwenen. We waren bijna helemaal alleen daar en het was heel verleidelijk om een vuurtje te stoken voor de gezelligheid en om de muggen op afstand te houden. Dus fikkie gemaakt wat er bijna in resulteerde dat heel Israel van de kaart geveegd was. De vlammen sloegen zo hoog de lucht in dat er bijna een enorme boom in brand stond. We hebben nog pootje gebaad in de Jordaan en dat was wel verfrissen. Alleen bij elke stap die ik nam werd ik achtervolgd door duizenden muggen die op mijn been afkwamen en lekker aan mijn schaafwonden wilden peuzelen. Trouwens het lopen ging nog steeds moeizaam.

De nacht was redelijk uit te houden omdat we alleen op onze slaapzakken lagen nadat we de tent uitgezweet waren.

Midden in de nacht moest ik nog ff plassen , dus een boom uitgezocht in het donker. Helemaal in gedachten scheen ik met mijn zaklamp naar boven in de boom. Gevolg: een enorm geklapper en de takken vielen naar beneden. De boom zat vol met vleermuizen die gestoord werden. Ff schrikken dus.
S,morgens zagen we nog hele rituelen van een Joods gezin dat aan het bidden was met allerlei riemen etc om hun armen en het befaamde blokje op het hoofd.

Het zijn Tefillien:


Een joodse man heeft van af het moment dat hij bar mitswa is de plicht om bij het ochtendgebed tefillien, gebedsriemen, om te doen....
Aan deze zwart lederen riemen zijn twee kubusvormige doosjes van het zelfde materiaal bevestigd, waarvan er ?n op het voorhoofd en ?n op de linkerarm bevestigd wordt.
Beide doosjes bevatten teksten. Door het aanleggen van de tefillien bindt men zich de opdrachten van God op hoofd en hart. Op Sjabbat en tijdens de feestdagen worden geen tefillien gedragen.
De tefillien kunnen opgeborgen worden in een speciaal, vaak met de hand gemaakt en geborduurd tasje. Een tefillientasje is vaak een persoonlijk geschenk aan een geliefd persoon.

On the road again:

Bij het wegrijden van onze slaapplaats in de open lucht zagen we nog net om de hoek een bordje met pijl staan met de tekst: Mountain of scorpions. Huuu

Via de westelijke jordaanoever richting Dode zee. Ter hoogte van Ben-said begonnen we een beetje te twijfelen over onze veiligheid. Onze route liep via Jericho en omdat men ons verteld had dat je Jericho zelf beter kon vermijden.


Bij een grote parkeerplaats waar een bus stond advies gevraagd aan een aantal mensen met grote zwarte hoeden op.
Men was niet erg vriendelijk en de stemming was zelfs iets aan de grimmige kant. Men deed heel afstandelijk en wij besloten daarom toch een andere route te nemen. Wij zijn eerst naar een schitterende oase gereden. Tijdens de reis was het overal bloedheet maar zodra we de oase binnenreden werd de temperatuur heel aangenaam. Voor ons lag een prachtig meer met diepblauw water omringd door palmbomen. Wat een verademing en een heerlijke duik deed ons weer helemaal opknappen.
Joost heeft mijn been nog ff goed verzorgt en het verband uitgewassen dat binnen een paar minuten weer droog was.

Verzorging onderweg


Het was even zoeken naar de motoren want daar stonden weer een hoop mensen omheen.
Verder gereden en na een uurtje zin in een bakje koffie en meteen de eerste afslag genomen en via een modderig pad in een Arabisch dorpje aangekomen waar de sfeer heel spannend was. Op het dorpsplein was men bezig een koe te slachten .Toen we daar stonden te kijken werd de koeienkop onze richting uit getrapt een gebaar dat we niet zo welkom waren. Hier heerste echt armoede vergeleken met de Joodse buurten. Wij werden dan ook als Kapitalisten gezien. Omdat men ons eigenlijk een beetje had ingesloten duurde het nog wel even voordat we weg waren. Niemand lachte en iedereen keek ons heel indringend aan.
Naar Caesarea gereden aan de kust bij een kibboets een slaapplaats gevonden op het strand. We hadden eerst ons tentje op een mooi grasveld neergezet maar daar moest hij maar snel weg want elk uur begonnen daar de Sprinkler installatie te werken en werd alles kleddernat.
Op het strand stonden hele grote zwarte tenten waar hele groepen Hippies woonden. We hebben hier heerlijk geslapen en gezwommen ( de water temp was 30 gr ).

Onderweg steeds Controles langs de weg, gelukkig hadden wij hier geen last van en werd er door de militairen een gezellig praatje gemaakt.We werden herhaaldelijk gecontroleerd op onze papieren maar er was meestal een heel ontspannen sfeer en werden we altijd heel vriendelijk en gastvrij behandelt. Het stikt natuurlijk van de controle punten die meestal bestaan uit grote betonnen blokken die zig-zag op de weg geplaatst zijn waardoor het onmogelijk is om er tussenuit te piepen. We hebben zelfs kameel gereden.

On the road

Om 6 uur uit de veren Het is sabbat.(die altijd duurt van vrijdag vlak voor zonsondergang tot zaterdag vlak na zonsondergang )
Er is zijn geen winkels open , niks te drinken, niks te eten. Eerst rond gereden in NATANJA en toen naar TEL AVIV.
Na ongeveer 1uur hadden we een kroeg gevonden waar men dat allemaal aan hun laars lapte en wij wat konden eten en drinken. Een heel rare buurt met veel dronken mensen. Een echt bezopen vrouw liep over straat en zocht uit de prullenbakken flessen die ze daarna vrolijk midden op straat gooide. Enorm applaus van de andere zatlappen. Politie nam haar hardhandig mee en de rust was voor even teruggekeerd.
Heerlijk was het broodje en de koffie niet maar net genoeg energie opgeslagen om door te rijden naar RAMAT-GAN.
In RAMAT-GAN belden wij aan bij de familie Gardona. Vader en moeder hadden wij van te voren op het schip leren kennen en hadden gezegd dat we welkom waren. De dochter des huizes vertelde dat ze naar het strand waren maar we werden hartelijk ontvangen met drank en Fallafel en koeken.
Zij gaven ons nog enkele tips over de route naar de DODE ZEE.

Afscheid genomen en weer op de motor richting DEAD-SEA.

 

Op de Bike was het bloedheet en passerende auto's wezen met hun vinger naar hun hoofd om aan te geven hoe wij het in ons hoofd haalden in die oven op een motor te rijden. Het was zo heet dat we de motor niet op asfalt konden neerzetten omdat de standaard gewoon wegzakte in het wegdek.
Blijven slapen in BEN-GEDI waar we knettergek werden van de muggen en vliegen. Je tent opzetten is ook apart want je krijgt geen Haring de grond in , dus stenen verzamelen.
In de bijbehorende Keet werd gebiljart en de jongens die daar bezig waren droegen gewoon een pistool. Op zo'n moment denk je waar ben ik nu weer verzeilt geraakt maar ze waren wel aardig en heet gek van motoren. Daar hadden ze wel lekkere Hamburgers. Iets verderop ook nog een restaurant met Airco en daar hebben we ook nog wel ff rondgehangen.
Op naar de Dode Zee. Hoe zou het zijn? Nou heel uniek hoor het is inderdaad een bijzonder gevoel dat je krijgt als je zomaar kunt liggen dobberen zonder te zinken. Alleen toen ik er instapte schreeuwde ik het uit van de pijn aan mijn been door het zout. Later zou blijken dat mijn been heel snel zou genezen na dat zoutbad.
Voor ons zat een stelletje uit Haarlem dat met elkaar aan het kletsen was. Het onderwerp was dat ze zo'n last hadden van het hun aambeien door het zoute water. Ze kregen een kleur toen ze merkten dat wij ook Hollands spraken.
Het slapen viel vies tegen vooral omdat de muggen weer op oorlogspad waren.

Massada:

Vandaag zijn we naar Massada gereden wat op zich een schitterende rit was ( wel weer bloedheet natuurlijk)
Maar boven op de berg was het echt niet uit te houden.

Ongeveer 4 km ten westen van de Dode Zee in de woestijn van Judea ligt de rotsvesting Massada.
Hij ligt 40 meter boven het niveau van de Middellandse Zee en ligt dus 440 meter boven het oppervlak van de Dode Zee, tegenover de bergen van Moab en het witte schiereiland 'Halasjon' (de Tong). Het plateau heeft een lengte van 600 meter en een breedte van 240 meter. Het is afgesneden van de bergketen door diepe ravijnen.
Je kunt via drie wegen boven op de vesting komen: te voet aan de westzijde over de oprit; te voet over het 'Slangenpad' aan de oostzijde, dat bij de halte van de kabelbaan in het dal begint en zich met haarspeldbochten de helling opslingert.
Boven op de berg zien we een complete plaats van gebouwen (deels gerestaureerd), graanschuren en rituele baden. Een indrukwekkende plek waar heden ten dage de officieren van het leger hun eed afleggen. Hier speelde zich een hevige strijd af met een dramatische afloop, bijna duizend mannen, vrouwen en kinderen pleegden collectief zelfmoord.
Wij idioten gingen natuurlijk te voet. Gekkenwerk. Op de terugweg was de accu van de mobile telefoon van Joost nog opgeblazen en konden we dus niet meer bellen. Een "mobieltje" was er toen nog niet en het apparaat wat wij bij ons hadden was een kolosaal ding.
Hierna nog een tour gemaakt en hebben we nog een oase aan de Dode zee bezocht. Er zijn allerlei kuuroorden waar men behandelt wordt voor Psoriases.

Kuren aan de Dode Zee: De bewezen werking van deze kuur bestaat uit veranderde UV-straling door de extra filtering van de 400 meter dikkere luchtkolom, de Dode Zee oevers liggen 400 meter onder zeeniveau. Tevens spelen andere factoren een rol zoals de verdamping en verhoogde concentratie van heilzame mineralen en de extra zuurstof in de lucht. Het is een bewezen feit dat de Dode Zee voor huid en reuma patienten een zeer heilzaam oord is.
Later bleek dat je dit ook in Jordanie kunt doen voor 1/10 van de prijs.


We hebben nog lekker gerelaxed in de strandbar en zijn nadat we heerlijk hebben liggen dobberen in de Dode Zee vroeg gaan slapen.

Wij vervolgen onze weg richting Eilat.|

Het is nogal doorkachelen door de warmte maar nemen toch telkens de tijd om van de omgeving te genieten.
In de woestijn is het genieten van de absolute stilte en een geweldige zonsopgang en zonsondergang. Naar Eilat gereden wat op zich weer een hele crime was met de hitte. 100 km door zinderende hitte.
Onderweg genoten van het heerlijke landschap. Verbaast van de schoonheid , heel ruw en ondoorgrondelijk.

 

Als je Jerusalem binnen komt gereden dan bekruipt je toch een apart gevoel.
Maar voor het zover was waren wij elkaar kwijt geraakt onderweg, Joost en Trudie hadden een afslag genomen en ik was rechtdoor gereden. Gelukkig kwamen we daar snel achter anders hadden wij een probleem gehad. Hoe vindt je elkaar weer terug? Door te stoppen en rond te kijken konden wij elkaar zien op een grote afstand en zwaaiden opgelucht naar elkaar.
Het had nogal wat voeten in de aarde om weer samen te komen omdat het een chaos van wegen was. Uiteindelijk stond ik met mijn motor achter een slagboom en kon ik de grote weg weer op, nadat we de grote kei rechts op de foto eerst aan de kant hadden geschoven.


In Jerusalem hebben we de motoren geparkeerd bij de Amerikaanse ambasade en zijn de sta gaan verkennen. Betoverende, mooie, vreemde, grote stad. Soms mag je hier en daar niet door want dat is dan weer alleen voor de palestijenen en verboden. Het stikt er van de miltairen en het is dan ook vreemd dat je in de Via Dolorosa aan de muren wapens ziet hangen.
We hebben de Heilig Grafkerk bezocht en dat was wel een apparte ervaring. Midden in de kerk bevindt zich het Heilige graf, een graftombe, op de plaats waarvan men vermoedt dat Jezus er begraven lag.

Vanuit Jerusalem gaat de weg naar Eilat waar we de grens oversteken naar AKKABA in Jordanie.
Aan de grensovergang die net geopend is staan weer hele groepen millitairen maar het duurt gelukkig niet al te lang om de grens te passeren.
Akkaba is echt een sprookje je waant je echt in een sprookjeswereld zoals wij dat kennen van Alladin en de wonderlamp. Mensen lopen in schitterende gewaden en alle eten zit vol smaak en geuren die de hele stad vullen. We overnachtten in een schitterend hotel dat spotgoedkoop is met uitzicht over de rode zee. Alles is hier goedkoop als je het vergelijkt met Israel. Mensen zijn vriendelijk en langs de weg staan overal kruiken met water dat je hier met de liter drinkt.

Petra:

De rozerode stad Petra in Jordanie is recent tot een der wereldwonderen gekozen. Het is bijna niet te bevatten dat deze prachtige, bijna volledig uit rotsen uitgehakte stad ooit door mensen is gemaakt.
Petra was ooit de hoofdstad van de Nabateeƫrs en voor de handelsroutes in Jordanie een belangrijk knooppunt. Van de belastingen die de kooplui van Petra betaalden, en die de stad schatrijk maakte, werden schitterende tempels en monumenten gebouwd.
Om in Petra te komen moet je een wandeling maken over een smalle kloof, de Siq, langs angstaanjagende steile rotswanden met mooie kleuren die heel mooi zichtbaar zijn door de wind die door de kloof waait hebben de wanden een geweldig kleurijke tint.
Het is echt betoverend als je door de kloof loopt vooral op het einde als je oog in oog staat met AL Khazneh.


We maken een babbeltje met bedouinen die in de kloof wonen en drinken samen thee. De kindertjes compleet met snotterbellen aan hun neus kijken ons nieuwsgierig aan.Een van hen loopt met ons mee naar ene heel hoog gelegen punt waar je een pracht uitzicht hebt over de dode zee. Het is enorm stijl en Truus die op een ezeltje zit staat doodsangesten uit omdat het beest precies langs het randje loopt. Een misstap en je donderd honderd meter naar beneden.
Aan het einde van dit kronkelende pad heb je een adembenemend uitzicht op Al Khazneh, ook wel de 'De schat van de Farao' of 'Schatkamer van Petra' genoemd.
Al Khazneh is een tempel in Griekse stijl uit 84 voor Chr. die vroeger een graftombe was. De volledig met de hand uitgehouwen tempel is maar liefst 40 meter hoog en 25 meter breed en wonderbaarlijk goed bewaard gebleven!
Niet alleen de schatkamer maar ook monumenten als het oude amfitheater met maar liefst 3.000 zitplaatsen, het klooster en de koningsgraven zijn betoverend. Met name rond zonsopgang of zonsondergang als het licht de hele stad dieproze kleurt.
In het dal liggen tientallen Kamelen die als ze niet direct luisteren naar hun baasje een flinke klap uitgedeeld krijgen.

Tijdens een wandeling door het dorp worden we toch wel steeds met argus ogen door de ( vooral mannen) bekeken. Truus lijkt wel een magneet voor die kerels want ze loopt met blote benen.
Toen we op een terrasje zaten werden we aangesproken door een filmploeg die opnames en fotos maakten voor een nieuwe Reisgids voor het midden-oosten en we werden gevraagd om te poseren voor de gids. Ons eten werd net geserveerd en men begon met fotograferen, maar na twee happen moetsen we met ons eten verhuizen naar een andere hoek voor fotos, en nog een keer naar een andere tafel. Men was erg dankbaar en zij betaalden ons eten. Helaas hebben we de Reisgids nooit gezien.
Op de terugweg zijn we Via de "KINGS HIGHWAY" (de weg die Laurens off Arabia met zijn Harley Davidsin heeft gereden ) via WADI RUM weer terug gegaan naar Akkaba.
Na een nachtje slapen naar de grens met Israel. Men voeg ons wel 3 keer voordat we de grens over gingen of we iets verdachts bij ons hadden, ook geen kadootje van iemand? Ook geen rare plantjes? Weet je het zeker? Daarna werden we helemaal gefouilleerd en mochten we de grens over.

We gaan terug naar Haifa:

Eerst nog ff een dagje Eilat , lekker eten en drinken. De motoren hadden we geparkeerd bij een soort sekte die een beetje flowerpower overkwam. Je kon gewoon door het hele huis lopen alsof je er zelf woonde. In de garage waar de motoren stonde lagen stapels promotiemateriaal voor hun geloof. Men heeft ons niet kunnen bekeren..

Door de Negev bij Victor:

Omdat we op de heenweg zon last hadden van de hitte besloten we s,nachts door de woestijn te rijden. We hadden geinformeerd naar de openingstijden van de tankstations en het antwoord luide : Gasstations open all night. Dus rijden maar.. 1e Tankstation dicht, 2e Tankstation dicht...

Dus bij het derde tankstation besloten we maar te blijven overnachtten tot de zon op kwam en de pompjes weer opengingen. Zoekend naar een plekje om te gaan liggen kwamen we Victor tegen die ons arwanend aankeek omdat hij niemand verwachtte in het donker.

Hij bood ons een plekje aan naast zijn container.
Zijn container was zijn woning en zijn werkplaats. Victor repareerde vrachtautobanden. Hij had een arm bestaan en zijn gezin woonde aan het meer van Tiberias en hij zag hen maar eens per jaar. In zijn supergrote Amerikaanse Ijskast had Victor een appel, een aardappel en een pak melk staan. Meer niet..Toen we hem vroegen of de motoren wel veilig stonden zei hij dat we ons geen zorgen hoefde te maken want hij zou er de hele nacht wel op letten.
Toen we snachts ff wakker waren zagen we Victor, de bijbel lezend op en neer wandelen bij de motoren.
In de ochtend hebben we Victor een ontbijtje aangeboden bij het restaurant van het tankstation en nadat we onze benzinnetanks gevuld hadden namen we afscheid van Victor die tranen in zijn ogen had.

Passaporta !!

In Haifa aangekomen gingen we ons voorbereiden op onze "Cruise " terug naar Griekenland. En wat bleek: ik was mijn PASPOORT KWIJT.
Gestolen? Verloren? geen idee maar wel een probleem.
Dus naar de ambassade in TEL AVIV, even 100km terug rijden. Als je dan voor de ambassade staat denk je: Goh grote ambassade hebben wij. Maar in dat reuze gebouw was een hoekje gereserveerd voor Nederland ter grote van een klein keukentje. Na een uurtje was alles in orde en kon ik weer richting Haifa met een nieuw paspoortje op zak.

Klaar voor de oversteek. Via Cypus, Athene, Corfu zijn we terug naar Nederland gereden. En 30 km voordat we thuis waren kreeg ik nog een lekke achterband en mocht ik de laatste kilometertjes naast mijn broer in de auto zitten die zo aardig was om tijdens zijn verjaardagsfeestje mij op te komen halen.


Home