Maandag 18 december 2006. 

Op schiphol bij een kopje koffie de eerste verrassing van de vakantie.  Een bommelding waardoor wij halsoverkop het gebouw moesten verlaten. Een goed begin is het halve werk nietwaar?
In eerste instantie dachten wij aan het geluid te horen dat er iemand de JACKPOT had gewonnen maar het was toch daadwerkelijk een alarm. Dus biezen pakken en naar buiten terug door de paspoort controle. Het bleek een test te zijn en na weer terug te zijn gegaan konden we uiteindelijk toch op tijd vertrekken .Met Martinair is het prettig vliegen en de service is prima. Zorg allen dat je de 20 kilo bagage niet overschrijdt.
Lekker 2 Seats naast elkaar met een DVD schermpje, waar je uiteindelijk niets aan hebt want je valt toch om de haverklap in slaap.
Tijdens de vlucht heel mooie uitzichten over Afrika, vooral als je boven Libië, Egypte en de Sahara vliegt zie je schitterende landschappen onder je voorbij gaan. De Sahara met zijn zandduinen, ruwe zand en rotsformaties waar de wind doorheen jaagt en voor constante verandering in beeld zorgt.

Bij aankomst op VOI-airport in Mombasa stond de man met de hamer weer gereed. Enorme hitte en vochtige lucht kwam je tegemoet. Het was in de avond nog 28 graden.
Filmen of fotograferen was onmogelijk omdat de lenzen constant beslaan. De warmte verlamt gewoon.
Maar ook het gevoel in Afrika te zijn geeft je een kick.

Het POLE-POLE gevoel is meteen merkbaar aan het personeel van de luchthaven.
Alles gaat heel traag en niemand laat zich daar gek maken. Behalve de toerist .
Van automatisering is nergens sprake, alles gaat met het handje: je paspoortcontrole, je visa, etc.
Je kunt dan ook blij zijn als je na anderhalf uur alle formaliteiten achter de rug hebt en naar buiten kunt om een sigaretje te roken.

De bus ( jaren 50) brengt ons in 45 minuten naar ons hotel ( le Soleil) in Kikambale ten noorden van Mombasa.

                   

Door Mombasa rijdend zien we overal mensen liggen langs de straat, slapend op een stuk karton of gewoon op het beton. Niet een paar. maar tientallen. Ook zien we de verbazing van enkele mensen in onze bus die dit niet verwacht hadden.( Sommigen toeristen denken dat wanneer zij een all-in vakantie boeken in Kenia, ze in een soort Turkije of Canarische eilanden terecht komen) Ze zitten dan ook vaak elkaar aan te staren alsof ze zeggen willen: Is dit niet in de verkeerde bus. En als we dan over een zeer hobbelige weg rijden die meer uit gaten dan uit asfalt bestaat vragen ze zich af of ze wel heelhuids in hun hotel zullen aankomen.
Uiteindelijk komen we bij ons Hotel aan en we werden meteen begroet door Mohammed ( kenden we nog van afgelopen jaar) die binnen 10 minuten alles voor ons geregeld had. Lekkere grote kamer met zeezicht .
We hebben meteen alles op de kamer neergeploft en de Airco vol open gezet.  En zijn naar het restaurant gegaan waar we om half een s’nachts nog gegeten hebben. We hebben het gevoel thuis te zijn.

S’morgens kwamen we meteen een aantal mensen tegen die er vorig jaar ook waren en teruggekomen waren vanwege de sfeer en het heel leuke personeel of omdat ze net als wij Soleil gekozen hadden als startpunt van hun verdere reis. Het was natuurlijk even bijkletsen en leuke verhalen ophalen.

Onze vakantie is nu echt begonnen, we passen ons direct aan het ritme van Afrika aan. En dat betekent alles Pole Pole -relaxed en maak je vooral niet druk. En dat zijn we ook de eerste dagen blijven doen. Gewoon lekker niksen .
De dag er na zijn we met de auto van een van de Beachboys even gaan pinnen bij Barclaysbank (de enige bank waar je met je pinpas terecht kunt).En ook nog ff wat spullen ingekocht in het winkelcentrum in NAKUMAT waar je ook tegen een heel voordelig tarief kunt internetten. Dus ook ff onze Weblog bijgewerkt.
Het heeft geen nut om alle spullen mee te nemen vanuit Nederland als je ze hier ook en tegen een betere prijs kunt inkopen.
Het is een vreemd gevoel als je in je korte broek en T-shirt bij een temperatuur van boven de 30 graden door de aanbiedingen van de Kerstinkopen doorloopt. Bij de kassa wordt alles netjes voor je ingepakt en er staat standaard een blikje voor Aidshulp bij de kassa om je kleingeld in kwijt te raken en als je er geld in doet kijken ze je aan en zeggen ze: Very Important. Op de terug weg nog even naar Shanzu gereden omdat 2 vrouwen uit ( Mirjam en Marijke) Vlaardingen die met ons meegereden waren nog even een Safari die ze geboekt hadden moesten betalen.
Terug in ons hotel heerlijk de pool ingedoken waar ik ineens Limburgs tussen het Swahili hoorde praten. Het bleken Wiel en Truus te zijn, 2 mensen uit Landgraaf die nog geen 100 meter van mij vandaan wonen.
Zij bleken s’morgens in Mombasa te zijn overvallen in de menigte. Een gouden ketting werd afgerukt en een Camera gestolen. Alles was gebeurd in een seconde en ze hadden het dus pas in de gaten toen het te laat was.

De dag er na zijn we samen met De Limburgers en een Beachboy een strandwandeling gaan maken en waden door koraalrif. Door het bloedhete water badend zagen we de mooiste vissen, schelpen, en zeesterren. Op de terugweg rond 12.30 uur was het erg heet en we liepen door de volle zon, zoekend naar onze schaduw,vonden we hem ten slotte onder onze voeten. Resultaat flink verbrande schouders.

 

 
S,avonds aan de bar de verhalen van Ton uit Amsterdam aan gehoord die soms heel smeuïg kon vertellen.
Hij had uit Nederland een heel koffer vol met oude brillen meegenomen en werd met de fiets het binnenland ingereden om slechtzienden van een bril te voorzien. Er was zelfs iemand die bij die bijna blind was en met een bril van Ton met de dikste glazen weer zien kon.( Was dus ff schrikken toen hij Ton zag).Hij werd nog naar andere dorpen gefietst en word nu DOKTERTON genoemd.

Kerst 24 december: wij zijn vanmorgen om 10 uur samen met de Limburgers en Vlaardingers naar Tikambaka gelopen ( 4 km). Gelukkig was het een beetje bewolkt en kon je zonder dat je gebakken werd doorlopen. We liepen samen met een Keniaanse jongen wiens vader de voorganger van de Baptistenkerk is.
We hebben de kerk bezocht en dat is altijd een leuke belevenis. Heerlijk weer enorm swingen, dansen en natuurlijk”PRAISE THE LORD HALLELUJA”. We moesten naar voren komen en ons weer allemaal voorstellen .Ria die nog een financieel steuntje aan de kerk wilde geven moest het geld onder de bijbel leggen zodat ook iedereen het kon zien.

    

Het was weer een mengeling van kleuren, preken, zingen en dansen.
Daarna een Afrikaans kroegje ingedoken waar we op het terrasje gingen zitten en er meteen een Afrikaan die te veel Palmbier had genuttigd in het Duits begon te zwammen, Anderen die ook zagen dat hij bijna een hele palmboom op had namen hem bij de arm en zetten hem ergens in een hoekje van de kroeg. En dan heb je daar met zijn allen 2 consumpties gehad en je stapt op en je moet 3 x niks afrekenen.
In het dorpje waar een paar houtsnijwerkbedrijfjes en boetiekjes zijn wonen aardige vriendelijke mensen. We werden zelfs uitgenodigd door mensen die amper een dak boven hun hoofd hebben om samen aan het kerstdiner te gaan. Niet gedaan dus . Plotseling een tropisch buitje ,maar dat is maar iets voor 5 minuten. Nog wat leuke foto’s gemaakt en wat spullen en geld uitgedeeld aan een jong gezin met een pas geboren kindje.

Terug in Soleil was iedereen druk bezig met de voorbereidingen van het Kerstfeest op het strand. Er werden heel mooie afscheidingen gemaakt van Palmtakken en de Band was al bezig met de soundcheck. Het eten is elke avond op en andere plaats, zo hadden wij gisteren op de dak van het hotel gegeten en was het weer gezellig.
Als je ziet hoe al het personeel zich uitslooft om het iedereen naar zijn zin te maken dan kun je alleen maar je petje af doen.

Het was een gezellige avond met heerlijk eten en met heerlijke muziek. De avond had een klein incidentje omdat ondergetekende verwikkeld was in een handgemeen met een Duitse toerist die zonodig weer eens dominant gedrag vertoonde dat niet getolereerd kon worden.
Sommige mensen menen een uitzonderingspositie te hebben en hun gedrag is dan ook onuitstaanbaar. De Duitser ging 2 dagen later inclusief reservebrilletje naar huis en ik had bij het personeel de bijnaam Strong pappa gekregen. Helaas was dit niet zo leuk vooral om dit helmaal niet in mijn aard ligt. Maar ja soms gaan dingen anders als je denkt
1e Kerstdag werd overschaduwt door een tropische regenbui. Het viel echt met bakken uit de lucht. Zelfs de kerstman ( zwart met witte baard) die in een Arreslee rondreed moest vluchtten.
2e Kerstdag zijn we met BRUNO een Keniaan met een Duitse vader naar het Hallerpark gegaan. Het park was eigenlijk een dorre vroegere cementgroeve, ontstaan door het graven naar koraalsteen van de nabijgelegen Portland Cementfabriek. In 1971 trok de Zwitser René Haller zich het lot aan van dit stuk verwoeste natuur. Haller begon hier een natuurbeschermingspark, dat in 1985 werd opengesteld voor het publiek. Het Haller Park is te vinden in Bamburi, vlak bij de grote cementfabriek. Dit stuk grond is door de fabriek omgetoverd in een soort van natuurgebied, opvangcentrum voor zieke en gewonde dieren, krokodillenfarm, botanische tuin, reptielen centrum en educatie centrum. Van alles wat dus. Wanneer je 600 ksh entree betaald hebt staat er een gids klaar die je uitleg geeft over al het moois dat je ziet Het is echt een oase van rust je kunt er heerlijk wandelen en ziet er veel dieren van dichtbij: krokodillen,giraffen,nijlpaarden, Varanen, vogels en apen. Om  11 uur in de ochtend komen de giraffen naar een bepaalde plek toe en kun je ze met de hand voeren.

Bruno die in KIKAMBALA woont bleek de broer te zijn van het meisje dat de kroeg heeft in Kikambala waar wij de dag tevoren nog op het terras hadden gezeten. Na het Hallerpark zijn wij nog ff gaan internetten in het winkelcentrum in NAKUMAT.
Vandaag zijn we weer eens aan een relax en luierdag toe, we hebben alleen een strandwandeling gemaakt en zijn wat gaan drinken in een Hotel dat we langs de kust tegenkwamen. De jongen van de beveiliging was blij dat hij met ons een gewoon leuk praatje kon houden. Het bleek een hotel/restaurant te zijn waar alleen maar ongezellige en een beetje hautaine gasten verbleven. Jonge gasten met Golfpetjes en een “gehuurd” zwart vrouwtje.

Vandaag gaan we naar NGOMONGO eco-tour in SHANZU (www.ngomongo.com).We hebben we de boda boda genomen (Bodaboda (of Boda-Boda) een fiets taxi binnen Oost-Afrika.) naar Kikambala. Een heel leuke belevenis: voor 50 shilling wordt je van het ene dorp naar het andere gefietst. En dat in die hitte. Als het te zeer bergop gaat dan moet je even afstappen of er springen uit de struiken spontaan een paar jongens die je wel over de top duwen. De jongens zijn erg trots op hun Boda en hij wordt dan ook gepoetst en onderhouden alsof het een Mercedes is.

.       
           Tjoek tjoek                              Ria op de boda-boda                                 boda-boda-driver

We werden afgezet aan de grote weg en de Boda fietsers hielden voor ons een Matatu aan (meestal Nissan-busjes), waar veel te veel mensen worden ingepropt. (De matatu-chauffeurs hebben een nogal slechte reputatie omdat ze hard en roekeloos rijden. In de hoofdstad Nairobi rijden veel traditionele Engelse taxi's, maar ze zijn nogal prijzig).Wij werden er echt ingepropt. Het hele busje zat vol vrouwen helemaal in zwart gekleed en voorzien van Burka’s . Hun ogen waren allemaal schuin gericht op de blote armen van Ria. ( als blikken konden doden).
De Mutatu reed echt levensgevaarlijk en supersnel over de weg die vooral rond Mombasa meer gat dan asfalt is en we waren dan ook blij dat we weer konden uitstappen en de rest van de weg weer konden vervolgen in een BodaBoda. De jongens zetten ons voor de ingang af.

In NGOMONGO een nagebootst dorp, zijn 9 van de 43 tribes vertegenwoordigd.( o.a De Kikuyu, De Kamba, De Mijikeda, De Maasai, De Kalenjin, De El-molo, De Luo, De Pokot.Van elke stam heeft men een gedeelte van het dorp ingericht compleet met Hut , werktuigen,gebruiken,traditionele kledij,wapens,veestapel etc. Elke Tribe spreekt zijn eigen taal en dat wordt dan weer vertaald door de gids. Het is natuurlijk nep , maar toch krijg je een heel goede indruk van de levenswijze van verschillende stammen. Dan is er ook nog de medicijnman (met aangeplakte baard gemaakt van een geitenhuid)
die bloedserieus zijn rol vervult en aan het eind van zijn sessie ons een handvol kleingeld aan Euro’s laat zien en vraagt om het voor hem te wisselen in Keniaanse Shillingen.



Het was echt hartstikke leuk en je kreeg een goed beeld van de verschillende stammen. Leuke foto’s gemaakt en daarna nog even wat warms gegeten , dit ging weer echt in het Afrikaanse ritme dus: wachtten en wachtten.. maar ja het was ook weer bloedheet en alleen het in de schaduw zitten was al vermoeiend wil zwijgen van koken of serveren.. Pole-Pole…

Weer de Boda-Boda tot aan  shanzu om in het internetcafé onze weblog bij te werken en vandaar uit naar de grote weg waar we een ”Tjoek tjoek” (een drie-persoons overkapte bromfietstaxi) nemen en tuffen we terug naar ons Hotel Soleil. Met rugklachten aangekomen want het ging echt tjoektjoek over de gatenkazenweg. Dit uitstapje dat we dus op eigen houtje hadden gedaan koste ons 20 euro i.p.v 70 als we het georganiseerd hadden gedaan.
Eenmaal in het hotel hoorden we dat er vandaag bijna een kindje verdronken was in het zwembad. Albert en Heidi uit Wijngaarden hebben hem een hele tijd gereanimeerd en met succes. 2 dagen later vernamen wij dat het jongetje gezond het ziekenhuis had verlaten.
Albert en Heidi hebben n.a.v. het gebeuren nog EHBO lessen gegeven aan het personeel.

30 December.
Vanmorgen Rafaël gebeld, onze taxichauffeur die wij al van afgelopen jaar kenden. Hij stond binnen 5 minuten voor de deur, wij hebben hem voor de hele dag ingehuurd.
We gaan vandaag naar MALINDI ongeveer 100km boven Kikambala. Onderweg een heel mooie natuur die soms een beetje aan Indonesië doet denken. Rijstvelden en palmbomen.
Langs de weg veel sisalplanten ( Agave Sisalana),  enorme plantages zoveer het oog reikt. De plant wordt gebruikt om touw, tassen en kleding te maken.
De dorpjes langs de weg zijn veel schoner, opgeruimder en mooier dan richting Mombasa en ook de wegen zijn van minder gaten voorzien. Op de weg lag een vrachtwagen gekanteld die men al 3 dagen met de hand aan het ontladen was.
 
In MALINDI aangekomen eerst ff wat drinken want de temperatuur is alweer opgelopen tot boven de 30 gr. Malindi is niet zo groot als Mombasa en veel rustiger. Er wonen relatief veel Europeanen, vooral Italianen. Iedereen is hier erg vriendelijk .

We zaten aan de kust waar het monument staat van VASCO DA GAMA die hier in 1498 voor anker ging.Ook Ernest Hemingway dronk hier in 1934 zijn : Wiskey on the rocks”.Voor onze neus lagen de mooiste vissen uitgestald die men aan de man probeerde te brengen. Ook liepen er overal jongens die probeerden kreeften en garnalen te verkopen.

Vervolgens zijn we naar de oude markt gegaan waar tientallen  permanente marktkraampjes staan waar vis, groente, handswerk, mooie stoffen, kruiden en vlees verkocht wordt. Hoofdzakelijk vrouwen doen daar de marktverkoop en de kindertjes liggen gewoon te slapen tussen de uitgestalde handelswaar. Nadat een jongen die zich wel even opwierp als gids een doos koekjes had gekocht en die aan ons wilde doorverkopen voor een 4-voudige prijs. Hebben we voor sinterklaas gespeelt en hebben alleen maar koekjes staan uitdelen aan kinderen en volwassenen. In tegenstelling tot b.v Mombasa was het hier geen dringen , maar iedereen wachtte geduldig zijn beurt af .Het sfeertje was lekker ontspannen en je had echt niet het idee dat je hier iets kon overkomen. Je kon vrij fotograferen en rondwandelen door alle steegjes.
Ria heeft nog 2 doeken gekocht voor 350 ksh, maar de sigaretten waren hier bijna dubbel zo duur als in Mombasa.
Er wonen heel veel Italianen in Malindi dus gingen we ook maar een Pizzaatje pakken. Tijdens het eten werden er op de RAI-tv zender beelden getoond van de exicutie van Sadam Hoessein.
Hierna zijn we naar Coral-beach gereden, een prachtstrand met lekkere golven en in zee allemaal zwarte mensen die in het water stonden met een reddingsboei om.( volgens mij kan hier nog geen 10% van de bevolking zwemmen.
De buurten waar we doorheen rijden hebben allemaal riante huizen die ook al weer meestal in het bezit zijn van Italianen.
Op de terugweg richting Kiliffi reed Rafaël plotseling een zijweg in en kwamen wij aan bij MIDACREECK een eco-paradijs. Prachtig Mangrovebos schitterend gelegen aan een groot meer. Daar kregen we een rondleiding van een heel gedreven natuurliefhebber, een Keniaanse jongen ( SAID)die ook goed nederlands sprak. Hij had zelf Nederlands geleerd d.m.v. het lezen van een paar ned. Boeken. Hij wist ontzettend veel van de natuur en wist alle planten en beesten bij naam ( ook de Latijnse benaming).
In het mangrovebos liepen duizenden vuurrode krabben die snel verdwenen in hun holletjes in de bodem. Said groef ze gewoon op en liet ons het verschil zien tussen mannetjes en vrouwtjes en krabben met eitjes die bijna lichtgevend blauw waren. Er leven 7 soorten krabben.
 

   
De mangrovebomen hebben zaden die een pijlvorm hebben en wanneer ze lang (40cm) en zwaar genoeg zijn, vallen ze door hun eigen gewicht als een pijl in de bodem en er ontstaat weer een nieuwe boom.( ze zijn er in zwart, rood en wit)
Via een lange hangbrug die door de toppen van de bomen voorde kwamen wij bij een vogelspot plek waar we ff een sigaretje rookten ( ook een natuur product). Via een lekkere wandeling over het rif door heel warm water kwamen wij bij een boot uit. Een uit één boom (kapok) gehouwen kano lag daar aangemeerd. Said en Hassan  de bootsman maakten met ons een heerlijke boottocht over het meer waar we tussen de Flamingo’s door voeren en door af en toe met de peddels op de boot te slaan sprongen er schooltjes vissen door de lucht. Op de zandplaten zaten allerlei soorten vogels van groot tot klein.
Tijdens de boottocht zongen de jongens Keniaanse liedjes ( Malaika).Nadat we met de jongens nog wat nagebabbeld hadden kregen we nog een verse Coconut aangeboden die we gretig leegdronken . Op de terugweg nog heel veel Baobab bomen en heel grote termietenheuvels gezien.
     

31 December
Vanmorgen samen met Heidi en Albert naar Stonevillage geweest. ( het dorpje dat tegenover Hotel Soleil ligt).We bezochten het vernieuwde kerkje dat van een nieuw dak en banken voorzien was.Het was weer hetzelfde ritueel als vorig jaar, handen schudden met de voorganger en we werden hartelijk welkom geheten. Er werd weer volop gepreekt en gezongen. De kinderen keken weer alsof we van een andere planeet kwamen. Ze lachen zich rot als ik zit te knipogen en gekke bekken trek. We hebben een zak vol spullen afgegeven en zijn toen vertrokken om niet zoals vorig jaar openlijk bedankt te worden voor de kado’s . Nog even een wandeling door het dorp waar we schitterende vlinders zagen. Die krengen blijven helaas niet zitten om ze te fotograferen.
S,middags zouden we eigenlijk naar Kikambala gaan maar er lag WEER een kindje op de bodem van het zwembad… Met assistentie van Heidi heeft Albert bijna een uur lang alles in het werk te gezet om het ventje weer bij kennis te krijgen. Uiteindelijk na bijna een uur kon het ventje naar het ziekenhuis worden vervoert met de auto van de vader. Niks 112 bellen , niks ambulance, als je daar een hartinfarct krijgt kun je het wel schudden..Tijdens de reanimatie liep de moeder gekleed in Islamitische kledij zich zelf constant keihard met haar hand op haar borst te slaan en hevig te schreeuwen. Dit  zorgde voor een akelig sfeertje. Gelukkig is het goed afgelopen. Tijdens het gebeuren stond er een Duitser allerlei domme dingen te vertellen,
Heidi had hem bijna teveel gedaan.
Albert en Heidi werden s,avonds door de hotelmanager getrakteerd op een gereserveerde tafel met kreeft en champagne. Zij voelden zich hier allerminst prettig bij en wij werden dan ook door hun uitgenodigd om bij hun tafel aan te schuiven.
Door de goede afloop konden we dan toch aan de oud op nieuw Party beginnen. Van te voren waren er toch een aantal mensen diep onder de indruk en zouden het feest hebben gemeden als het anders was afgelopen.
Het feest was hartstikke te gek. Dansen, eten, feesten en om 24.00 uur een enorm vuurwerk

          
Het was een bijzondere ervaring om s,nachts naar het vuurwerk te kijken zonder dat je bevroren vingers hebt. Het was een beetjes gênant dat tijdens de feestviering het hele strand vol met Kenianen stond die zagen hoe de hotelgasten zich stijf zaten te eten. Maar dat bleek toch niet zo te zijn , het is altijd een traditie geweest om dan naar het enorme vuurwerk te komen kijken. Het hele stand stond echt vol met honderden mensen.
Aan het eind van het feest gaven we dan ook allerlei ballonnen, petjes , maskers en fluitjes aan de kinderen. Happy 2007.

Nieuwjaarsdag zijn we begonnen met lekker luieren, relaxen en een strandwandeling. De meeste Hollanders gaan allemaal naar huis en we zitten nu tussen Bulgaren, Russen,Fransen, en Duitsers.
Wij zijn al bezig geweest met het klaarmaken van onze rugzakken voor de treinreis naar TANZANIA. De tickets die we van te voren in Nederland al hebben besteld liggen klaar in Mombasa Railway Station.
Martin (onze vertrouwde beachboy) een SMS je gestuurd en hij zal ons komen halen om naar Mombasa te rijden. Het was een gratis ritje omdat ik zijn internet-site verzorg. Met Martin hebben we nu al 2 jaar ervaring en hij regelt echt alles tot in de puntjes tegen een zeer goede prijs.
De koffers worden in de kluis van het hotel bewaard en die zullen we later ophalen omdat we als we terug zijn van Tanzania een ander hotel zullen nemen omdat het een stuk voordeliger is. Hopelijk loopt alles goed

Vervolg

 

 

        Home                                  Gastenboek