Onze Rondreis door Kenia in 2005
| Home | Kenia fotos |
4 /5
December 2005
Met een kwartiertje vertraging om
19.45 uur in Amsterdam vertrokken met Martinair
naar Mombasa.
Heel rustige vlucht gehad en het
slapen viel dan ook mee, maar het was dan ook een
stukje korter vliegen dan onze vlucht van vorig
jaar naar Zuid-Afrika.
Om 6.08 uur in
de ochtend geland en het was meteen een hitte van
jewelste en vochtig en dat merkte je meteen aan de
beslagen camera lenzen. Je kunt het eerste half
uur absoluut geen foto nemen.
Het invullen van
het Visum (dat je gewoon op de luchthaven kunt
kopen) nam nog ff wat tijd in beslag maar we
konden dan toch in de jaren-50 bus naar ons hotel
Soleil vertrekken dat nog ongeveer een 50 minuten
zou gaan duren. maar eerst nog ff een paar
sigaretjes gepaft.
Onze eerste indruk van hotel
Soleil is erg goed en dat zou ook zo blijven. Je
koffers worden meteen uit je handen genomen en
naar je kamer gebracht. We hebben een kamer met
oceaanzicht.
Een eerste duik in het zwembad
deed wel voor even de vermoeidheid van ons
afschudden. De accommodatie verkennen en ff
gekeken wat waar was , lekker gegeten en afgezakt
naar de Bar aan het strand om daarna te gaan
AIRCO-PITTEN in onze kamer. Prachtig!!
6
december
Vanochtend aan het ontbijt overlegd
wat we zouden gaan doen (we hadden de vlucht toch
nog in de benen)
De keuze viel op een bezoek
aan Mombasa samen met een stel uit Goes, Theo en
Dimphie die ook wel die kant uitwilden.
Taxi
geregeld.
Rafael de chauffeur zou ons rijden en
hij had voor ons een Gids (Mohammed) geregeld die
ter plekke klaar stond.
Rafael stond eigenlijk
de hele dag voor ons klaar, of je nu wilde pinnen
of wat gaan eten hij deed alles voor je voor een
vaste prijs, tijdens de rit door de stad werden we
lastig gevallen door jongens die verslaafd waren
en probeerden hangend aan de ramen te bedelen
en/of te jatten , ze lieten gewoon niet los ook
toen er harder gereden werd. Uiteindelijk lieten
ze los toen we een politieagent op een kruispunt
naderden.
De gids liet ons telkens een stuk van
de stad zien en daarna werden we door Rafael weer
naar een heel ander gedeelte van de stad gereden
waar de gids weer op ons stond te
wachtten.
(hij had dat stuk gewoon ff gerend en
was er nog sneller dan wij dus) Waarom lopen die
Kenianen toch altijd voorop bij de
marathon??
We hebben de belangrijkste
attracties gezien met heeeel veel uitleg.
De
Indische tempel, moskee , Fort Jezus ( 4 muren en
voor de rest oninteressant).
We zijn in de
krottenwijken geweest en dat heeft toch wel de
grootste indruk op ons gemaakt. wat een ellende ,
men woont daar als ratten op een hoop. Rotzooi,
open riolering, chaos, drukte, herrie en hitte.
Maar wel saamhorigheid.
Dit is een hel, als Ria
een pen uitdeelde had je meteen 20 tot 30 man
bovenop je zitten die ook wat wilden binnenpikken,
dus het waren niet alleen kinderen.
Men
probeerde je ook van alles te verkopen. Rond
Fort-Jesus lagen hele groepen mensen te pitten die
geen werk gevonden hadden die dag en vergingen van
de honger. Het waren dagloners die geen werk
hadden gekregen.
Ook de groentemarkt was een en
al gekris-kras van mensen en op de
vleesmarkthallen zag je tussen de miljoenen
vliegen allerlei soorten vlees hangen.
Giraffen,zebra's en grote ballen van
stieren. Het was om over je nek te gaan want bij
dit verhaal moet je de stank niet vergeten
WALGELIJK.
Op dat
moment hoop je maar dat onze hotelkok hier niet
zijn inkopen doet.
Nadat we dit allemaal hadden
aangezien zijn we met de taxi teruggegaan naar
Soleil, onderweg nog ff gegeten onderweg bij een
grote supermarkt en daar nog wat inkopen gedaan.
Het was stil in de taxi van de indrukken van de
stad, tot we na een klap merkten dat we een
klapband hadden en gezien het wegdek is dat niet
zo bijzonder. Tijdens het verwisselen van de band
krijg je wel een heel goede indruk van de hitte
waarin je staat. pffffff....
Wat ons onderweg
opviel was de enorme rotzooi langs de weg. We
hadden een beeld van Zuid-Afrika en dat bleek dus
een groot verschil te zijn.
Overal hopen afval,
ingepikt door spelende kinderen, kraaien en
geiten. Er is altijd nog wel iemand die daar iets
naar zijn gading vindt.
Rafael bracht
ons nog in contact met een van de Beachboys die
ook op ons strand rondliep en die wel een gunstige
Safari voor ons kon regelen. Een telefoontje en
binnen 10 minuten stond hij voor onze
neus.
Martin.. Achteraf een heel goede tip hij
maakte echt waar wat hij beloofde. na wat
onderhandelen spraken wij een prijs of van 250
euro voor een 3-daagse Safari die bij Neckermann
485 euro kostte. dus dat is ff wat anders.
De
safari zullen we a.s. vrijdag
beginnen.
Woensdag geen
gehakt maar rustdag. De hele dag lekker aan de
pool gelegen , gegeten gedronken geluierd en
s'avonds genoten van een wervelende acrobatenshow.
En die waren dus echt super...
Donderdag 8
december.
Na het ontbijt wilden we het een
dorpje bezoeken in de buurt van ons
hotel.
Wanneer je het hotel verlaten wil moet
je je afmelden met doel van je reis, met wie!
kamernummer !, dit om toe te zien op je
veiligheid. Zelfs een taxichauffeur en/of
safaribus moet zich identificeren en zijn kenteken
wordt geregistreerd. Dus aan de wandel.. buiten
troffen we Martin onze beachboy die ons wel de weg
zou wijzen.
In Stone-village werden we toch wel
met primitiviteit van de 1e rangorde
geconfronteerd.
Geen elektra geen stromend
water gewoon niks eigenlijk. Alleen mensen
kinderen en beesten. De vrouwen verzameld rond de
waterput ( zoute smaak) Met dat water poets je je
auto nog niet omdat je bang bent voor krassen op
de lak.
Alleen maar
hutjes rondom het Babtisten-kerkje dat ook dienst
doet als schooltje. De kinderen flipten helemaal
uit toen ze zagen dat we spullen bij ons hadden om
uit te delen. Het was dan ook een hele 'dorp"
kinderen die achter ons aan liep. Het was zelfs
chaotisch, iedereen wilde natuurlijk een pen of
snoepje en probeerden met de nodige truckjes 2
maal aan de beurt te komen. Ja en hou ze dan maar
eens uit elkaar.
Ze hebben bijna
niets maar wel een Smile.. Terug in Soleil, eten
in de tuin met een optreden van de Masai. Later
bleek dat deze mensen die optreden voor toeristen
door de (echte) Masai de bijnaam: PLASTICMASAI
hebben. Ze waren wel allemaal aardig en het is
natuurlijk leuk om te kijken hoe kleurrijk gekleed
ze zijn. En hun schoenen. gewoon gemaakt van
Autobanden
Vrijdag 9
December
Vanmorgen opgehaald door Martin en
zijn Crew. We gaan op Safari...
We hebben 1
chauffeur en een reisbegeleider .Onze tocht begint
met een ritje naar een ander hotel om daar 2
stellen op te halen die onze reisgenoten zullen
zijn voor de komende dagen.
Een stel uit
Oostenrijk en een stel uit Duitsland en nog een
meid uit Duitsland. Een vrouw is arts dus we
kunnen met een gerust hart de bush-bush in. De
reis wordt vervolgt naar Mombasa waar we bij een
office de benodigde papieren moeten gaan halen,
zoals de tickets voor diverse parken. Vandaar uit
begint de barre tocht. Er werd al gezegd dat er zo
meteen een DISCO ging beginnen en dat bleek ook te
kloppen. Ze bedoelden hiermee het schokken in de
auto dat ontstond door het bizarre wegdek.
Verschrikkelijk slecht wegdek, een en al gaten en
hobbels. Levensgevaarlijk. Onderweg steeds
dezelfde taferelen, Hobbelen ,ontwijken ,remmen en
van links naar rechts vliegen met de bus en in de
bus. Langs de weg steeds dezelfde dorpen met chaos
en rommel.
Handel in alles
en nog wat. Beesten, handwerk, gebruiksvoorwerpen
en eten. En in de bus bloedheet...
Dus blij met
een tussenstop.
Lekkere bak koffie genomen
terwijl Ria door de souvenirs heen wandelde en met
de verkopers zat te onderhandelen. Na heel veel
prijzen over en weer te hebben overhandigd via
briefjes ( hij noteert een prijs en jij schrijft
jou prijs eronder, zolang tot je tot een akkoord
komt) had Ria een Batik-doek van wel 1 meter 50
gekocht voor een paar euro.
Ze had hem ook
kunnen ruilen tegen haar Oranje petje. Petten en
aanstekers zijn goede handelswaar.
Zo heb je hem gekocht... |
En zo hangt die boven de bank |
 |
 |
Dan weer de bus in om
kilometers te maken...
Op naar
TSAVO-EAST NATIONAL PARK
Nadat we het
park binnengereden waren meteen begonnen met een
Gamedrive. Dus de eerste beesten lieten niet lang
op zich wachten. Zebra's,impala's, bokkies,
Giraffes en Olifanten. Vooral de olifanten waren
schitterend, het zijn de rode olifanten. Ze zijn
rood van kleur omdat ze zich kleuren met de grond
waarop ze rondlopen. Dit ter verkoeling en als
bescherming tegen insecten. Je staat daar zo
nietig in een busje in een grote open vlakte
omringd door die kolossale beesten die zich in
slowmotion voortbewegen. Na een paar uur
teruggereden naar ons Camp. NDOLOLO SAFARI CAMP.
Onze tent geinspecteerd, erg luxe, er zit toilet
en douche in en 2 eenpersoons bedden.
Na een
heerlijke douche en een hapje weer Game-driven.
Telkens weer verrast door allerlei dieren en het
steeds weer wisselend landschap en de LUCHTEN die
fantastisch zijn. Hierna ben je echt wel doodmoe ,
vooral het voordurend turen naar beesten die soms
zo mooi in de natuur "verstopt" zijn mat je
af.
Terug naar het Camp hebben we eerst een
wandeling rond de tent gemaakt waar overal keutels
van olifanten lagen ( zouden ze onze tent
omwalsen?) ook liepen er Babboons rond die echt
niet voor een mens op de vlucht gaan. Ook andere
soorten apen liepen er in groepjes kompleet met
jonkies. Na een heerlijk eten in de natuur werden
we uitgenodigd om aan een kampvuur naar verhalen
van de Masai te luisteren om wat meer over deze
"TRIBE" te horen. Vooral over hun dagelijks leven,
hun relaties en hun leven met de soms gevaarlijke
dieren werd ons een beetje uit de doeken gedaan.
Zij zouden vannacht ook met hun eigen lijf ons
tegen aanvallen van leeuwen beschermen. Schrale
troost voor de vrouwen onder ons, want er waren er
bij die panisch waren en bijna in hun broek deden.
Er was een groep Personeel van Martinair die een
paar dagen vrij hadden en dan de luxe hebben om ff
op safari te gaan voor 3 dagen, en een dame van
die groep had zich zelf door medicatie bijna een
Narcose bezorgt om maar niet bang meer te zijn in
de tent.
We werden alle afzonderlijk door een
Masai krijger naar onze tent gebracht en hij zag
er op toe dat de tent gesloten werd en wij mochten
er ook niet meer uit tot s'morgens, want dan
kwamen ze ons wekken.Ria die toch wel een beetje
angstig keek toen we daar op ons bed onder een
Muskietennet zaten probeerde ik op haar gemak te
stellen, maar dat was snel afgelopen toen ik de
Doucheruimte binnenstapte en er "iets"
rondsprong.Ik vertelde
haar dat het een Kikkertje was en maakte de ritsen
dicht van de doucheruimte en blokkeerde de zaak
door er onze rugzakken tegen te plaatsen.
S'morgens vertelde ik haar dat het een gigantisch
grote,vieze ,bruine,smerige PAD was. met een soort
stekels en haren op de rug.
Gatverderrie...
Maar geslapen hadden we goed en
toen we om 6 uur gewekt werden de de Masai bleken
we toch nog steeds met ons tweetjes te zijn.
Breakfast
First.
Om 7 uur vanochtend vertrokken en heel
veel kilometers gevreten en heel veel zitten
hobbelen onderweg.
Veel Masai stammen gezien
met hun vee en ook weer de steeds terugkerende
ellende en rommel in de Plaatsjes waar je doorheen
rijdt.
Wanneer je zo door die kale landschappen
trekt sta je er steeds weer van te kijken hoe
mensen (lees vrouwen) zo'n moeite moeten doen om
aan water te komen.kilometers door die zinderende
hitte met een enorme emmer water boven op het
hoofd. Een gek gezicht was trouwens ook als je een
Masai op een fiets voorbij zag komen, compleet in
zijn traditionele kledij en met stok. En wat dacht
je van een knulletje van misschien 6 of 7 jaar oud
een kudde van wel 40 stuks vee hoedend in zijn
eentje.Alleen zonder vriendjes maar wel met een
blik van: alles onder controle. Uiteindelijk bij
onze Lodge aangekomen waar we een huisje voor ons
zelf hebben.Bij binnenkomst op de kamer werden we
verwelkomt door een
prachtsalamander. FF de spullen
neergezet en dan heerlijk gaan eten want om 4 uur
gaan we weer Gamen. Nadat we weer Olifanten gezien
hadden , dit keer ook in het water waar ze lekker
relaxed met hun jongen zaten zijn we naar een
Masaidorp gegaan waar we uitgebreid konden
fotograferen en allerlei spullen konden kopen die
zei gemaakt hadden.
  |
Het was van de
ene kant commercieel ( 1000 ken.schilling) voor
ondersteuning van het dorp en van de andere kant
weer authentiek. Want de mensen liepen toch echt
wel op een eigen wijze rond met hun traditionele
kleren, tatoeages en brandmerken.
Maar ja ook
ik zou zaken doen als ik op die plek zou wonen.
Het zijn en blijven prachtmensen , wat een koppen
!! oorlellen met versierselen, sieraden ,
schoeisel bij de mannen hun schild en speer De
ongetrouwde vrouwen hebben schitterende
kapsels,getrouwde vrouwen dragen kort
haar.
Toen we het park weer wilden verlaten
werden we opgehouden door een kleine file (kun je
het je voorstellen?) Er was een landrover
gekanteld en lag helemaal schuin boven een
waterpartij met daarin????. De bestuurder en
andere mensen waren al door de parkwachters er
uitgehaald en er stond een ander voertuig
klaar.
Een paar minuten later stonden we oog in
oog met een paar leeuwen die hun prooi, een
olifant aan het bewaken en aan het opeten
waren.
 |
 |
 |
Ja wat moet je daar van
zeggen? Dat is gewoon kicken!! En stinken dat die
olifant deed!
De leeuwen waren lekker in het
zonnetje aan het luieren omdat ze eigenlijk wel
genoeg gegeten hadden, maar ze werden hartstikke
actief toen de op de loer liggende hyena,s
naderden.
11
december
Vanmorgen na het ontbijt nog bij de
Lodge een wandeling gemaakt en gekeken of de
Klilomanjaro al te zien was. Hij zat nog steeds
achter het wolkendek. Dat is een tegenvaller. Wij
hadden zo gehoopt hem vandaag nog te zien,
hopelijk komt er in de loop van de dag nog
verandering in. Om 7 uur weer aan een Game-drive
begonnen. Het was zelfs een beetje fris in de
ochtend. We hebben nog wel enkele beesten gezien
maar voor de rest niet veel bijzonders.
Nadat
we het park uitgereden waren hebben we een leuke
plek uitgezocht om de inmiddels wel opgedoken
KILOMANJARO te bekijken en te
fotograferen.
Prachtgezicht vooral in die hitte
is het bijzonder om sneeuw te zien.
Bij het
verlaten van het Park moest ik nog aan de heenweg
denken toen enkele verkopers van de houtsnijwerken
mij op een dodelijke slang attendeerden die onder
een stoel zat. Klein maar oh zo gevaarlijk, want
toen ik hem van dichtbij wilde fotograferen
begonnen ze me toch wel even te waarschuwen hoe
giftig en snel hij was.
Daarna begonnen
aan de terugweg. De safari is ten einde. Onderweg
weer heen en weer geschud op de bar slechte wegen
waar we ook de nodige aanrijdingen gezien
hebben.
Langs de weg heel veel superrode
TERMIETENHEUVELS gezien, het lijken wel
beeldhouwwerken de een nog mooier dan de ander.
Nog gestopt voor een maaltijd in een klein dorpje.
Omdat het zondag was zag je iedereen in zijn beste
kleren rondlopen en dat is vooral bij de vrouwen
en kinderen een kleurrijk schouwspel. 
Wat ook mooi
van kleur was, waren de mooie
Hagedissen.
Mannetje erg fel gekleurd
en het vrouwtje grauw.
Aan het eind nog een
ritje door mombasa gemaakt omdat onze
medereizigers er nog niet geweest waren. Wat een
stress als je zo vanuit de natuur zo'n stad
binnenkomt. Hier merkten we weer eens dat
fotograferen soms link kan zijn want in bepaalde
buurten in de stad is men daar niet blij mee, Naar
Ria maakte men het gebaar van de nek afsnijden
toen ze even wilde klikken. We zaten gelukkig in
de bus.
Na nog een laatste tankstop doodmoe
maar wel voldaan in ons hotel aangekomen waar we
door het zwembad met een smile verwelkomt werden.
Dus een heerlijke duik ff rustten en lekker
gegeten waarna we als een blok in slaap
vielen......
De 2 volgende dagen hebben we
alleen maar geluierd, gegeten ,gelezen en ons
heerlijk AFRIKAANS laten masseren door de A-team
masseuse van Soleil die ons weer helemaal
terugbracht in de staat waarin we verkeerden
voordat we op Safari gingen.
Ook zijn we nog
naar een winkelcentrum geweest om wat inkopen te
doen en te pinnen. Een pinautomaat ligt 27 km van
het hotel vandaan en dat was dan ook een klein
probleempje. We hebben aan het strand bij de
Beachboys nog een dag Kenia Marine
geboekt.
14
december,
Weer eens vroeg op, Kenia Marineland
staat op het programma. Met een safaribusje worden
we om 07:20 opgehaald en naar Mtwapa, zo'n 25 km.
ten noorden van Mombasa gebracht.
Toen we
aankwamen werden we hartelijk verwelkomt door
iedereen en ook door een of andere mafkees die ons
heel akelig aankeek en er heel idioot en verward
uitzag. Dit bleek een grapje te zijn want ff later
deed hij heel normaal en vriendelijk.
Bij
Mtwapa gingen we op de Dhow nadat we eerst een
welkomshapje hadden gekregen met een kopje
Keniaanse thee en een paar demonstraties van
bereidingswijzen van eten. Er stond een wegwijzer
die je weer duidelijk maakte dat je wel even ver
van huis was...
Een Dhow is een
type boot dat al eeuwen op de Indische wateren
wordt gebruikt. Het is van oorsprong een
zeilschip, dat voor alle doeleinden gebruikt werd
en wordt, vrachtvaarder, vissersboot,
passagiersschip etc. Wij zaten er met ca. 8
passagiers op, de bemanning bestond uit een man of
vijf. 
Onderweg werd ons duidelijk hoe
primitief daar nog gevist wordt. 2 Bootjes,
uitgeholde mangoboomstammen, varen zo'n 100 meter
uit elkaar, en ca. 8 tot 10 vissers per boot
slepen lopend over de bodem een net tussen beide
boten steeds dichter bij elkaar, als ze bijna bij
elkaar zijn beginnen ze in te halen. Achter de Dhow
hing een kleinere glasboot, waarmee wij als
snorkelaars verder de zee op werden gebracht. Bij
het rif gingen de snorkels en flippers aan en het
water in. GEWELDIG!!! De zee is bij
het rif ongeveer 1 tot 4 meter diep, en je krijgt
een overweldigend mooie blik op de vissen, de
zeebodem en het koraal. Alle kleuren zie je, gele,
zwart witte, blauwe en nog meer kleuren vissen,
koraal, hoornschelpen, zeesterren van zo'n 30 cm.
doorsnee in rood en grijsgeel, je ziet zee-egels,
planten in alle vormen en kleuren, rotsen waarop
koraal groeit, en nog veel meer.
Ria snorkelde
er vrolijk op los maar ik zelf had er nogal moeite
mee en heb dus alleen maar door de duikbril
gekeken en telkens naar lucht gehapt. De vissen
eten gewoon uit je hand. We hebben nog een mooie
zeester gefotografeerd.
 |
 |
 |
Na zo'n 3 kwartier weer terug naar de Dhow, en daarmee teruggezeild naar de aanlegsteiger.
De lunch
bestond uit een salade met allerhande soorten
vlees, struisvogel, zebra, hippo, krokodil,
suli-suli-(zeil-)vis en kip. Bij de salade werd
ook nog pili-pili oftewel Cassavewortel (net
aardappel) geserveerd, het belangrijkste
voedingsmiddel voor zo'n 200 miljoen mensen in
Afrika. Er speelde een gitarist heerlijke muziek
en hij zong prachtig en heel divers, Keniaans,
modern en soms een beetje
Indonesisch-achtig.
Tijdens het
eten zaten de aapjes in de bomen en onder de tafel
om op een onbewaakt ogenblik een broodje te kunnen
jatten.
Na de lunch opnieuw op de Dhow, we
voeren de zeearm bij Mtwapa in. Aan boord zat
ook Alex( rechts) op de foto en links ikke dus
samen met Maria.
Alex kwam uit de Jordaan en was
ook veel bereisd was maar helaas 2 jaar geleden
zijn vrouw verloren had. Hartstikke leuke vent die
er toch wel moeite mee had om alleen te reizen.
Maar ja hij deed het wel...
  |
In 2007 waren we
verrast toen we Alex op TV zagen .Hij is een van
de hoofdrolspelers
In de serie:West-Side van
AT5. Met de
glasboot voeren we nog naar Wasine-eiland , een
echt klein eilandje waar maar een paar mensen
woonden. Echt weer armoede .. een huisje met een
slaapplaats waar je op de grond lag een bed een
keukentje en een eend. dat was alles.
De zoon
van 13 liet me trots zijn huiswerk Engels zien en
was dan ook heel blij dat hij van ons
schrijfmateriaal kreeg. Foto's gemaakt van Oma tot
kleinkind. Nu gingen een
5-tal dames en een groepje artiesten mee om ons
aangenaam bezig te houden. Dat is ze goed gelukt.
Langs de oevers groeiden de mangrove- en allerlei
andere bomen, op de boot vlochten de dames
rastahaarcoupes, maakten kraaltjeslocks en ze
schilderden henneptatoeages bij diverse
medepassagiers. Op het dek traden de artiesten op,
eerst een soort limbodans, op het laatst lag de
brandende stok op de doppen van 2 colaflesjes.
Daarna deden ze allerhande acrobatische toeren,
bouwden menselijke piramides en meer van
dergelijke zaken, van zo dicht bij best aardig.
Weer aan land
bezochten we een slangen- en krokodillenfarm,
Ook
voerden we een ca. 100 jaar oude
schildpad.
Verder een
zeeaquarium, vissen van zo'n meter groot,
enorme
hongerlijders zo te zien de boel was erg
onderkomen
en het scheelde niet veel of ze gingen
elkaar op eten
14
december,
Nou dat was een leuk dagje en nadat
je de hele dag aan de frisse lucht bent geweest en
op open water ben je dus best wel vermoeid.
Dus
in het busje op de terugweg begin je al een beetje
te duffen (en warm dat het was).
Heerlijk als
je dan in je Hotel komt en eerst weer een
heerlijke duik neemt in de pool en nog ff lekker
van het zonnetje kunt genieten en ondertussen naar
de NEP-TATTOO
van je vriendin kunt
kijken
.
Dan is het weer
tijd voor lekker te gaan eten, eerst een sigaretje
op het balkon met oceaanzicht,
een doucheduik en
dan een drankje aan de strandbar om vervolgens te
gaan smullen en genieten van de tafereeltjes om
ons heen.
Leuk om te zien hoe mensen met elkaar
omgaan,
soms leuk, absurd, komisch, bezopen of
klagend en ruzieend
Althans dat gold voor het
toeristisch publiek,
onze ervaring was dat de
Afrikaanse mensen heel beschaafd,
rustig,
kleurrijk en zeer aardig en beleefd
waren.
S,avonds werd
er aan het strand gegeten en dat had een hele dag
voorbereiding gekost, het personeel was bezig er
een mooi geheel van te maken ( en dat doet men
elke week) Het zag er dan ook piekfijn uit. Lekker
eten op een hagelwit strand.
Er was een
heerlijke BB en een heel goede band die een groot
repertoire hadden. Het leuke was dat er op die
avond ( het was zeker 30 graden) ook kerstliedjes
werden gespeeld, dat is dan heel onwerkelijk
alhoewel het over een paar dagen echt Kerst is.
Mooier vonden wij echter de Keniaanse songs met
natuurlijk de zomer hit sinds 1980 en nog steeds
nummer 1. dat klinkt heerlijk en vrolijk.
Voor
de liefhebber: klik hier voor de Song
Hier de Jamboo mp3 Rechtermuisknop en doel opslaan als:
 |
Jambo Hello ,
Jambo,
Jambo Bwana,
Habari gani,
Mzuri sana. Wageni, mwakaribishwa, Kenya yetu Hakuna Matata. Kenya nchi nzuri, Hakuna Matata. Nchi ya maajabu Hakuna Matata. Nchi yenye amani, Hakuna Matata. Hakuna Matata, Hakuna Matata. Watu wote, Hakuna Matata, Wakaribishwa, Hakuna Matata. Hakuna Matata, Hakuna Matata. |
Zondag.
Onze
laatste dag .
S' morgens om 8 uur lekker aan
het zwembad gelegen en met Dixons de afspraak
gemaakt om samen naar de kerk te gaan in het dorp.
Ook Mildred die bij ons in Soleil zat ging
mee.
Niet dat we nu zo'n kerkgangers zijn maar
meer omdat het reuze gezellig zou zijn
en omdat
we de mensen die baptisten zijn wel eens in hun
zondagse kleding wilden zien. We hadden nog de
nodige spullen over en dat hebben we verzameld:
kleding, medicatie, tekengerei, kadootjes voor de
kinderen en een tas vol snoep.
Om 11 uur
richting kerkje gegaan en wat ons meteen opviel
was dat je geen kip tegenkwam want ze zaten echt
allemaal in de kerk.
Een rare gewaarwording als
je zo door een doodstil dorp loopt en dan ineens
van verre gezang hoort. een heel aparte gevoel,
het had iets mystieks.
Toen we bij het kerkje
kwamen zaten er allerlei kinderen in de
raamopeningen te giechelen. Ramen hadden ze niet
dus het waren 1e rang zitplaatsen.
Toen we de
kerk binnen gingen werd er meteen plaats gemaakt
voor het hoog bezoek. Tenminste zo zagen ze ons
toch wel. De mensen waren zo kleurrijk gekleed en
allemaal in hun beste pakkie bijelkaar gekomen. De dienst
werd door een voorganger met 2 assistenten gedaan
die eigenlijk de hele dienst in een soort roes
waren, ze waren echt bij de LORD.
Zingen, muziek maken en met de handen in de lucht zwaaien dat was het schouwspel. Sommigen waren echt in trans. En telkens weer klonk: "PRAISE THE LORD HALLELUJA".Tijdens de ceremonie werden we uitgenodigd om ons zelf voor te stellen. We werden door de voorganger geintroduceerd als gelovigen uit een ander land en van een andere stam maar met dezelfde God. Nadat we een praatje gehouden hadden over ons zelf en waar we vandaan kwamen klonk er een luid applaus. We hadden na afloop de meegenomen spullen overhandigd aan de voorganger die dus heel officieel aan het eind van de dienst ons bedankte en die dan ook pontificaal in de lucht hield en de mensen vertelden dat alles van ons afkomstig waren. Waarop weer een enorm applaus klonk.
Met geknikte
hoofden verlieten wij de dienst omdat je je daar
niet erg prettig bij voelt. Zo van:"De rijkaart
geeft een euro aan de arme sodemieter". We waren
diep onder de indruk van het geheel.
Les:
Gelukkige mensen met heel weinig
dingen!!!!
Voldaan maar ook echt onder de
indruk heeft het gebeuren de hele dag door ons
hoofd gespookt.
In 2007 zijn we in Rome geweest
en hebben daar het Vaticaan bezocht. Om daar
binnen te komen moet je door allerlei detectie
apparatuur en mag je alleen maar kijken en
fluisteren. Een en al luxe. Als je dat dan
vergelijkt met de soberheid van het interieur van
"ons Kerkje" waar je ontvangen wordt als een
koning en waar luid gezongen en gesproken word en
waar de wanden geen ramen hebben en je onder een
kapot golfplaten dak zit, waar moeders hun
kinderen de borst geven en gewone jongens de
kinderen waarschuwen voor criminaliteit en drugs
en men zo intens en hard bidt , dat onze lieve
Heer het eigenlijk wel MOET horen.
Dan weten
wij wel voor welke kerk wij kiezen.
