Maandag 15 november.

Vanochtend om 6 uur werden we opgehaald met een jeep om te gaan vliegen We hadden wel de schrik in de benen toen we het Ultra-light vliegtuigje zagen aankomen. We hadden dus niet geboekt bij een vliegmaatschappij, maar bij iemand die dat toestel normaal gesproken gebruikt om over zijn landgoed te vliegen om te controleren of er geen vee is losgebroken of te kijken of er geen hekwerk kapot is. hij is ook eigenaar van een Microlight school. Er waren nog vier Nederlanders die het wilden proberen dus er was voor ons geen weg terug. Nadat ik vast zat met een gordeltje zat ik klaar voor de vlucht met in de ene hand mijn fototoestel en in de andere mijn filmcamera. Dus vasthouden was er niet bij.t was best wel eng maar ook wel erg te gek.
Een gedeelte over de bossen en uitgestrekte vlakten en ook over een stuwmeer. Beneden zag je kuddes lopen en struisvogels.

Ria heeft niet al te lang gevlogen want die vond het toch wel eng in dat akelige toestel. Dat had ik niet verwacht want ze heeft zelfs Parachute gesprongen.

S'middags het stadje in en nog voor een luttel bedrag kleding gekocht. En dan kom je buiten en dan zie je mensen die echt oude kapotte kleding aan hun lijf hebben, en dan ben je geneigd ze mee te nemen om eens ze eens goed te verwennen, maar dat gaat nou eenmaal niet. Bij Wimpy gegeten, daar mocht je alleen roken in een soort aquarium. We zaten dan ook als twee goedvissen ons sigaretje te roken.

Vanmiddag met zijn allen naar een park waar 10 soorten hert-achtigen leven en aansluitend naar de Vallei van Verlatenheid waar we de ondergaande zon hebben kunnen bewonderen. het is niet te beschrijven hoe mooi het hier is. Prinses Irene heeft op 60 km afstand van deze vallei een huis. Machtig landschap met rotsformaties en een Gids die echt boeiend wist te vertellen en over een enorme Knowhow beschikte.

S'avonds weer met de groep gegeten in het Guesthouse, en er was weer een klein incidentje met iemand van de groep en de leiding, maar dat zal er wel bij horen.

Dinsdag 16 november.

Een hele lange reisdag van 8.00 uur s'morgens tot 19.00 uur Vertrokken vanuit Graaf Reinet naar Bloemfontijn (waar men druk bezig was met de voorbereiding van de Kerst) via de N1 Richting Lessotho. We kwamen aan in Malealea in het Koninkrijk Lesotho. Aan de grens werd heel streng gecontroleerd .
Je mocht niet fotograferen en zelfs niet flauwe kullen omdat de Grensbeambten hun baan wel erg serieus namen. Met de minuut zag je het landschap veranderen en de mensen zwaaiden allemaal langs de weg. Schitterend. Door de grote stad rijdend zie je honderden mensen lopen of op bussen staan te wachten. In de dorpen lopen de mannen die hun vee hoeden in lange Poncho's met mooie kleuren. Ossenploegen bewerken het land. Het echte Afrika. Vrouwen met manden op hun hoofd en kind op hun rug geknoopt. Een prachtig landschap, niet te beschrijven, moet je gezien hebben. Wanneer we in Malealea aankomen, rijden we door een grootijzeren hek naar binnen dat nauwlettend achter ons gesloten wordt. We verblijven in rondavels van leem met rieten daken We voelden ons net in de Hut van Oom Tom.

We schrokken ons het apezuur toen we de hut openden , er zaten duizenden muggen , dus dat was ff balen,heb toen maar de hele voorraad DEET die we hadden leeggespoten en dat hielp want een paar uur later zaten er nog maar een paar honderd.
Geen stroom, centraal 2 douches en toiletten voor vrouwen en hetzelfde ook voor mannen. De generator werd om 22.00 uur uitgeschakeld. Ons restte een kaars op een klein tafeltje. In een klein zaaltje gegeten en s'avonds op een terrasje van het cafeetje gezeten. Toen was het natuurlijk bedtijd, Onze KLAMBOE over een bed gehangen ( hij was te klein voor twee bedden) en zo proberen te slapen. Was geen doen. We hebben ons doodgelachen en zijn toen maar weerapart gaan slapen nadat we weer helemaal ingesmeerd waren met DEET. S'morgens toch weer gezond wakker geworden.

Woensdag 17 november.

Hebben met gids het dorpje bekeken. Zeer vriendelijke mensen, levend onder primitieve omstandigheden. We hebben het plaatselijke schooltje bezocht en eigenlijk alleen maar staan te kijken naar die enthousiaste kinderen.

De kinderen hadden pauze en hun eten (maispap met een saus) aten ze buiten op het speelterrein en Ria maar drop uitdelen en als tegenprestatie mocht zij van hun papje mee eten. Met hulp vanuit Nederland werd lesmateriaal gekocht. Daarna zouden wij de Bushmen-paintings bekijken (1,5uur lopen) maar onderweg werden we overvallendoor een fikse onweersbui. 3 Mensen van de groep gingen met jonge gids door. de rest vond het onverantwoord en ging kletsnat terug. Later bleken 2 koeien dodelijk getroffen te zijn en had een inlandse man brandwonden opgelopen. Gids kreeg uitbrander. De temperatuur is tengevolge van de hoogteligging iets gematigder. Een fantastische sterrenhemel, doordat het werkelijk pikdonker was. Het rommelde wel de hele middag en nacht. S'middags ff gedut omdat we om 4 uur een afspraak met de Medicijnman hadden. We werden er naartoe gebracht door een stokoud ventje die Engels sprak. Toen we richting hut liepen klonk er Trommelgeroffel, dat als teken dat we welkom waren.

De Medicijn vrouw

De Medicijnman was een zij, ze zat in een donker hoekje en in eerste instantie leek het alsof ze een been mistte. Telkens als ze wat vertelde deed het oude mannetje de vertaling. Ze vertelde best frappante dingen maar ja je moet het natuurlijk met een korreltje zout nemen. Ze had een leren buideltje bij zich gevuld met stenen, botten, dobbelstenen en schelpen. Eerst moesten we per persoon 20 Rand door onze handen rollen en dan aan haar geven. Zij stopte dat meteen weg en daarna moesten we spullen uit de buidel op de grond gooien. 

De positie van de voorwerpen bepaalde dan hoe wij in elkaar zaten. Geen echt schokkende dingen maar over mijn gezondheid zei ze toch wel een paar rake dingen. adat we ons verhaal gierend van het lachen aan de rest van de groep hadden verteld gingen De zaken erg goed. Iedereen wilde wel eens lachen. Nog een concert gehad van de plaatselijk dorpsjeugd. Een a-capellakoor en een bandje,dat traditionele muziek en dansjes uitvoerde op zelfgemaakte instrumenten. Ze waren al een keer uitgenodigd in Australie en Engeland. Heel fantastisch.
Er staat hier een Nederlandse jongen met een 30 jaaroude Volkswagen bus. Sinds 4 maart op pad en wil tot volgend jaar zomer onderweg blijven.

Je kunt zijn avonturen lezen op: www.globusoverland.com.

Donderdag 18 november. Om 5.00 uur al onder de douche 7.00uur ontbeten en om 08.00 uur vertrokken en weer in Zuid-Afrika belandt. Bij de grens van Lesotho deden ze erg streng. Vergeleken de pasfoto's secuur met het werkelijke beeld. Ze keken je wel 2 keer aan.. De douanierster was er vast van overtuigd dat ze een bijzonder verantwoordelijke job had.

 Om 3 uur in Drakensville in de Drakensbergen aangekomen. Dit keer in een prachtig Resort. Een huisje voor 6 personen.
Vrijdag 19 november.
Vanmorgen gewandeld in het Golden Gate Natuurpark in de Drakensbergen. Met een rivier meegelopen steeds hoger en hoger en in een waterval gebadderd. Het was bloedheet: 40 graden.

Vreet energie zo'n tocht maar gelukkig water in de buurt. ook zaten er weer allerlei beesten onder anderen apen. En ontzettend mooie planten. Heerlijk als je dat lekkere water naar beneden ziet komen en als je om je heen kijkt, Dat prachtige landschap. onvoorstelbaar. Tussen de bedrijven door hoorde je het telkens rommelen in de bergen En s,avonds begon het dan ook te regenen. Zaterdag 20 november.
Om 8 uur vertrokken naar St. Lucia. Om 13.30 uur aangekomen. De appartementen waren overboekt. Ook op het volgende adres vingen we bot. Bij het derde was het prijs. We zitten met zijn vieren in een huisje. Hebben een boottocht gemaakt in de lagune.

Veel nijlpaarden en minder veel krokodillen en prachtige vogels en reigers gezien. De nijlpaarden lagen daar met de bosjes en enkele hadden hun jongen bij zich, zelfs een jong gezien van een paar dagen oud. Die beesten blijken levensgevaarlijk te zijn , ze rollen je n.l. dood. Wanneer de boot kort in de buurt kwam reageerden ze fel en merkte je dat ze agressief werden en trokken hun bek wagenwijd open. Aan de kade was een groepje kinderen die dansten voor de toeristen en probeerden zo wat Randen bijeen te krijgen.
Grappig maar niet echt. beetje kitssie. S,avonds viel om de 10 minuten de stroom uit en het stadje zag er dus af en toe als een spookstadje uit. We probeerden te internetten en dat lukte dan ook nadat we wel 8x onderbroken werden en in het donker zaten.
Mijn digitale foto's op cd laten zetten en daar hadden ze dus 3 cd's voor nodig. Heerlijk gegeten op een terrasje langs de weg , heerlijke gerechten die in Nederland niet te betalen zijn en overvolle borden, alles is groot en veel. Op de menukaart staat het gewicht van de T-bone vermeld. (500/700 gram.) 
En als je over grote garnalen (GAMBAS) spreekt: dan zijn ze echt groot en vers uit de lagune

Zondag 21 november.

Om 06.30 uur vertrokken naar het Umfolozi-wildpark. 3 kwartier rijden. Waar we zoveel dieren zagen zoals: neushoorns, gnoes, apen, zebra's, giraffen, buffels, nyala's, wrattenzwijnen en massas impala's. Gebruncht in het park bij onze truck-bus. onze gidsen Francois (tevens chauffeur) en Gerrit hadden in een mum van tijd spek en eieren gebakken en andere lekkernijen klaargemaakt. Het was weer een fantastische maar bloedhete dag. Het voordeel van onze truck is dat we hoog zitten en veel kunnen zien. Alle ruiten kunnen open. Morgen vertrekken we naar het koninkrijk Swaziland.

Maandag 22 november. Vanmorgen met regen vertrokken. mmmmmm Ik was al heel vroeg op en we hadden een troep apen voor de deur, die over balkons en daken klauterden. Ze pikten bij mensen appels van de terrassen en ze zaten rustig om zich heen te kijken op nog geen 2 meter afstand. Om 8 uur vertrokken vanuit St Lucia. Vanaf gistermiddag heeft het geregend met zwaar onweer. Op het water vlak bij onze logde was de bliksem ingeslagen, het is een schouwspel op zich met enorme klappen. Het blijft benauwd warm. Om 14 uur in het Koninkrijk Swaziland aangekomen.
Vanmiddag op een markt geweest in het plaatsje Manzini, waar (mooie) handgemaakte kunstvoorwerpen werden aangeboden. 

We overnachtten in hutten. De ene helft van de groep ( waaronder wij) in traditionele zgn. beehive-hutten
een soort bijenkorf van gras waar je in moest kruipen. Ze waren voorzien van mooi sanitair en een heerlijke douche. Ik voelde me net Shaka Zulu toen ik in bed lag. De andere helft in een soort Hans & Grietje huisje met een rieten dak. Het park waarin we verblijven heet het Mlilwane Nationaal Park. Mlilwane Wildlife Sanctuary is Swaziland's oudste wild reservaat. Het park is gelegen nabij de hoofdstad Mbabane in een schitterende, bergachtige omgeving. Er kunnen o.a. wandelingen en paardrijdtochten worden gemaakt onder begeleiding van een gids, begeleide game drives (tocht in open landrover op zoek naar wilde dieren) worden gemaakt en ook kan men met eigen auto het park verkennen. Dieren die hier voorkomen zijn o.a. nijlpaard, giraffe, zebra, kudu, wildebeest (gnoe), nyala, impala en natuurlijk een groot aantal vogelsoorten. 

Het hoofdkamp is een gezellig, eenvoudig restcamp met een restaurant aan een waterpoel. Ieder dag om 15.00 uur worden de nijlpaarden die in de waterpoel leven gevoerd. Verder is er een klein winkeltje waar souvenirs, etenswaren en frisdranken worden verkocht. 's Avonds is het gezellig met een lekker glas wijn of een koel biertje bij een knappend kampvuur sterke verhalen te vertellen. S'middags hebben we gewandeld in het park. We passeerden prachtige zebra's op 5 meter afstand, een troep apen, die uit de buurt bleven, maar ons wel in de gaten hielden en later nog een grote groep zebra?s en gnoes op ca 50 meter. Door het slechte weer kwamen de traditionele Swazische dansen na het diner te vervallen. Erg jammer. Maar het eten was super er werd een wrattenzwijn gegrild en daar werden dus enorme stukken van af gesneden om te verorberen. Het was een gezellig sfeertje en toen we terug liepen in het donker richting onze bijenkorf liepen er allerlei beesten rond die je soms doodstil zaten aan te gapen.
Als je ff met je gedachten afgedwaald was schrok je je rot omdat je dan met je zaklampje oog in oog met een of ander beest stond.
Dan nog ff bukken, schuifdeurtje dicht en lekker slapen in een soort Fred Flinstone bed, gemaakt van dikke takken.

Dinsdag 23 november.

Uitgebreid ontbeten. Ik was weer vroeg op pad en had mijn bakje koffie al om 6 uur te pakken. Wrattenzwijnen en struisvogels liepen door het kamp.

Het vuur van de braai van gisteren brandde nog steeds. We hebben nog een fikse wandeling om en rond het park gemaakt en waren gefascineerd door de activiteiten van de mest kevers. Ongelooflijk wat die beesten een werk verzetten. verderop liepen dieren rond en ik kon dus naar hartelust fotograferen. We kwamen ook in een stuk bos terecht dat grotendeels afgebrand was, we hebben een tijdje geprobeerd er achter te komen welk beest ergens diep in het bos zo?n verschrikkelijk geluid maakte ( we dachten dat hij misschien in nood was) maar gaven het dan toch maar op omdat het niet meer te traceren was. Vervolgens vertrokken we weer naar Zuid-Afrika naar het Kruger Nationaal Park waar we in de Lodge Berg en Dal zouden verblijven. Enkele uren rondgereden in het park maar in verhouding weinig grote dieren gezien. Wel veel verschillende vogelsoorten en prachtbomen. We overnachtten in heel luxueuze huisjes, uiteraard weer met rieten daken 
Een lekker terrasje erbij en een enorme ruimte. Er waren 1 persoonsbedden en toen we gingen slapen kon ik dus zwaaien naar Ria want die lag in een heel andere hoek. We hebben heerlijk gegeten, er was een staand buffet met alles wat je je maar wensen kan.

Woensdag 24 november.

Om 6 uur s'morgens vertrokken naar de volgende halte in het park: DE LODGE SATARA. Zigzaggend door het park veel dieren gezien, o.a. olifanten op 10 meter afstand. De eerste vertoonde buitengewoon imponerend gedrag. Hij duwde in 2 stoten een boom omver en keek ons vervolgens triomfantelijk aan. Hij wekte vervolgens de indruk, dat hij hetzelfde wilde doen met onze truck. Na enkele minuten draaide hij zich echter om en liep op zijn gemak weg. De 2e die we tegen kwamen liep op 5 poten.(zie foto) De 5e trok hij later weer in, het was duidelijk een mannetje. De mannen van onze groep werden stil en de vrouwen hingen aan de ramen vastgeplakt van het gegiechel. Vervolgens hebben we massa's impala's, waterbokken, giraffen, neushoorns, njala's en zebra's en zowaar een leeuw en veel buitengewoon mooie vogels gezien. Om 18.15 kwamen we in onze Lodge aan. We zijn dus 12 uur onderweg geweest. Het is hard werken met dikken enkels en voeten door het zitten in de truck en de warmte. Het is wel bewolkt maar in de loop van de avond zien we weer een prachtige sterrenhemel. Donderdag 25 november. Om 8 uur vertrokken en nog zo?n 2 uur door het park gereden. Weer veel dieren gezien waaronder een groep hyena?s met buit. Die sleepten een kop met horens van een of ander dier heen en weer. Vieze beesten eigenlijk. Vervolgens het Krugerpark verlaten. Het park is ongeveer half zo groot als Nederland zodat we eigenlijk maar een klein gedeelte gezien hebben. Na het verlaten van het park gingen we op weg naar een aantal toeristische attracties, zoals de 3 rondavels: een natuurverschijnsel,aan de overkant van een zeer diepe kloof, ontstaan door erosie. Daarna naar de potholes, ook weer ontstaan door erosie en de kracht van het water bij de samen-stroming van de Treur- en de Blyde rivier.

De namen van de rivieren zijn als volgt ontstaan:

Er waren een paar mannen en vrouwen welke elkaar kwijt raakten nabij de Canyon, de dames konden de mannen niet meer vinden en gingen huilen, hun tranen waar zo veel dat er potholes ontstonden in de rotsen en noemden de rivier dan ook de treur rivier. Vervolgens ging men naar de andere rivier, maar helaas hier geen mannen. Weer terug naar de Treur rivier om weer een potje te huilen, en dit proces herhaalde zich enkele dagen. Na verloop van tijd kwamen de vrouwen de mannen opeens weer tegen bij de andere rivier, waarop iedereen weer gelukkig was en de rivier de Blijde Rivier genoemd werd.
In deze potholes schijnen ze massa?s goud gevonden te hebben. Helaas was alles al weg. Tenslotte zijn we nog naar God's Window geweest. Een vergezicht met uitzicht over wel 200 km. Misschien had iemand wel de bordjes verdraaid, maar 200 km was het zeker niet. Om 16 uur kwamen we in Graskop, waar we overnachtten in Mogodi Lodge Graskop/mpumalanga na een heerlijk diner in een zeer Afrikaans ingericht restaurant met veel beelden en andere kunstwerken en een rieten hut als wijnkelder. Het was een heel familiegebeuren daar iedereen van de familie had zijn taak. Opa ruimde af Oma had de soep gemaakt en dochter achter de bar. Het kwam een beetje sekteachtig over er was ook een kerkje op het terrein. Je zag de hele dag geen zwarte mensen , maar toen we vertrokken zagen we de poetsploeg uit hun schamele huisjes van het terrein komen. In de wijde omtrek geen winkel te zien dus we warenafhankelijk van de bar. Ria moest zelfs sigaretten lenen want je kreeg nergens iets. Vrijdag 26 november. Weer om 8 uur vertrokken naar Pelgrims Nest (Afrikaans: Pelgrims Rus), een historisch gouddelverstadje. De stad is verdeeld in Uptown en Downtown maar is een straat groot, met huizen vanuit de 19de eeuw. In 1873 werd er in het beekje, Pilgrim's Creek, goud gevonden. Dit feit trok veel volk naar hier en de stad bloeide door toedoen van de goudzoekers. Huizen gebouwd van eenvoudig materiaal, veel hout en golfplaatdaken, aangezien men niet verwachtte dat de goudkoorts lang zou duren. Er is echter ruim 100 jaar goud gedolven. Het stadje ziet er nog steeds uit als toen met dezelfde gebouwen
zoals te zien op zeer oude foto's. Heel grappig. Van daaruit zijn we naar een dorp van de Ndebele-stam (een van de Zulu's afgescheiden stam) gegaan Ndie bekend staan om hun kleurrijke hutten en kleding. Dit viel echter hard tegen. Er woonde niemand meer, het was meer een museumdorp. Gelukkig had ik in Pelgrims Rus een foto gemaakt van 2 Ndebele-vrouwen in hun traditionele kledij en sieraden, die daar voor toeristen poseerden. Ze zitten er elke dag denk ik.

Daarna naar ons laatste (ditmaal zeer primitieve) onderkomen in een buitenwijk van Pretoria. Erg alternatief en meer op doortrekkende jongelui ingesteld. Had ik 30 jaar geleden heel leuk gevonden maar nu vond ik het toch wel erg kinderachtige figuren die daar de boel runden, van die pseudo-hippies. Overal van die kinderachtige kreten op de muren geschilderd, overal honden rondlopen en allemaal een Mona Lisa smile. Zelfs Kabouter Roel van Duin was daar in zijn ouwe tijd nog weggelopen. Er was dan ook een klote sfeer in de groep omdat iedereen wel wat beters verwacht had, vooral omdat het een beetje op het einde aan ging. Hele discussies met "de leiding",maar die konden alleen maar weglopen en beledigd zijn, dus het leverde niets op. Degene die graag een glaasje dronken hebben dat dan ook maar gedaan om hun frustraties weg te spoelen. We hebben ons wel nog rot gelachen met een begeleider van een andere groep die zonder dat hij in de gaten had dat zijn raam inkijk van buiten had, zich heel relaxed aan het uitkleden was en eens lekker in zijn slipje ging rusten op bed en allerlei Yoga-achtige bewegingen maakte en dat zonder dat hij in de gaten had dat hij door een hele groep bekeken werd. Later werd hij er op aangesproken en bij de groep gehaald om eens lekker smakelijk na te lachen. Hij was zeer sportief ondanks dat hij voor Joker stond. Het was trouwens een heel deskundige gids die veel te vertellen had en ook heel komisch was, en dat met zijn Afrikaanse babbel. Her werd langzaam tijd om afscheid te gaan nemen van AFRIKA. Onze bagage werd voor de laatste keer in de truck geladen en er volgde een laatste rit met de OMBIDE waar we afgelopen weken toch wel het een en ander hadden meegemaakt. Het was onderweg een enorm geflits van het onweer, donker harde klappen en regen. En zo sta je dan op de luchthaven met een tasje OUT OF AFRICA.

Na wat formaliteiten ingestapt bij South African Airways om de lucht in te gaan richting Londen en uiteindelijk
Amsterdam.

Moe maar voldaan ....... om nooit te vergeten en veel geleerd voor de rest van je leven. Heb je eenmaal je schoenen vol Afrikaanse rode aarde gehad , wil je steeds weer terug.